Ας βιαστούν επιτέλους

Δεν νομίζω ότι πρωτοτυπώ αν επισημάνω πως στην πολιτική οι εντυπώσεις παίζουν σημαντικό, αν όχι και καθοριστικό, ρόλο καμιά φορά. Παράδειγμα ο Καραμανλής. Δεν ήταν μόνο τον τελευταίο χρόνο που έδειξε πόσο ακατάλληλος ήταν για τις ευθύνες που είχε επωμισθεί. Χρειάστηκε, όμως, εκείνη η συνέντευξη στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης για να ξεχειλίσει το ποτήρι. Οι εντυπώσεις που προκάλεσαν τα λόγια του, του έκαναν μεγαλύτερη ζημιά απ όση του είχαν κάνει οι πράξεις του. Ή η απραξία του.

Και τώρα έχουμε το ΠΑΣΟΚ. Τον πρώτο καιρό, και πριν ακόμη οι κυβερνώντες δώσουν ουσιαστικό δείγμα γραφής, οι εντυπώσεις λειτουργούσαν προς όφελός τους. Η ελπίδα για κάτι καλύτερο, τα νέα πρόσωπα, η κινητικότητα του πρωθυπουργού, όλα προδιέθεταν ευνοϊκά. Ολοι έβλεπαν και υπερτόνιζαν τα καλά. Τώρα είμαστε ένα μήνα μετά και πολλοί βλέπουν και υπερτονίζουν και στραβά.

Και φυσικά υπάρχουν στραβά. Μπορεί όχι τόσα και τέτοια όσο επιχειρείται να δοθεί η εντύπωση, αλλά σίγουρα υπάρχουν. Και το κακό για την κυβέρνηση είναι πως πρόκειται για στραβά που θα μπορούσαν και θα έπρεπε να είχαν αποφευχθεί, αν η διαδικασία επιλογής των ανθρώπων που θα στελεχώσουν τον κρατικό μηχανισμό είχε κινηθεί με ταχύτερους ρυθμούς.

Προσωπικά θεωρώ ότι θ αποδειχθεί μακροπρόθεσμα πολύτιμη αν καθιερωθεί η διαδικασία, η οποία επεκτείνει τη δυνατότητα επιλογών για τέτοιες θέσεις και πέρα από τη στενά κομματική δεξαμενή, αλλά αν δεν βρεθεί τρόπος να συντμηθούν τα χρονικά όρια μέσα στα οποία θα ολοκληρώνεται η επιλογή αυτή, δεν τη βλέπω να προχωρεί.

Ας το σκεφτούν λίγο και ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του: όλες οι μέχρι τώρα επικρίσεις ή αφορούν ευθέως στο θέμα αυτό ή το επικαλούνται ως συνυπεύθυνο για δυσλειτουργίες που πραγματικά διαπιστώνονται. Ηδη έχουμε υπερβεί τον ενάμιση μήνα και δεν νομίζω να είναι πολλοί εκείνοι που αισιοδοξούν ότι όλες οι εκκρεμότητες θα έχουν τακτοποιηθεί και ότι η λειτουργία της κρατικής μηχανής θα έχει ομαλοποιηθεί πριν από τις γιορτές.

Κι ας σκεφτούν και κάτι άλλο σχετικά με τις εντυπώσεις που λέγαμε: δεν θέλει και πολύ για ν αρχίσει να καλλιεργείται η λογικής πως αν δεν μπορούν ν αποφασίσουν για τους συνεργάτες τους, πώς θ αποφασίσουν για τα προβλήματα;

• Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 23/11/2009

Μια αυτονόητη υποχρέωση

Είναι γενικά αποδεκτό ότι η αναμέτρηση της κυβέρνησης με το οικονομικό πρόβλημα της χώρας και ιδιαίτερα με το έλλειμμα θα κριθεί από την αποτελεσματικότητα των ρυθμίσεων για τον περιορισμό της φοροδιαφυγής. Και δεν μιλάμε για εξάλειψή της, γιατί ένας τέτοιος στόχος δεν είναι απλώς υπερβολικά φιλόδοξος, είναι κυριολεκτικά ανέφικτος.

Οι μέχρι τώρα πληροφορίες λένε ότι είναι πολλά τα μέτρα που σχεδιάζονται για να πιαστούν όσοι συστηματικά κρύβουν τα εισοδήματά τους. Κάποιοι τους ανεβάζουν στους 700.000, επειδή τόσοι είναι οι ελεύθεροι επαγγελματίες, αλλά, ας μη γελιόμαστε, δεν είναι μόνο αυτοί. Αν εξαιρεθούν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, που και να θέλουν δεν μπορούν να κρύψουν εισοδήματα, όλοι οι άλλοι που έχουν καθ οιονδήποτε τρόπο πάρε-δώσε με την Εφορία την κάνουν, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, τη λαδιά τους.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, θα την κάνει την προσπάθειά της και σίγουρα η προσπάθεια αυτή, πολλά ή λίγα, κάτι θ αποδώσει. Αλλά το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση. Μας αφορά όλους και ιδιαίτερα τους ενσυνείδητα ή αναγκαστικά ειλικρινείς φορολογουμένους, μια και εμείς πληρώνουμε τελικά τα όσα οι άλλοι αποκρύπτουν. Αν, λοιπόν, θέλουμε να πάψουμε να είμαστε τα κορόιδα της ιστορίας αυτής, θα πρέπει κι εμείς κάτι να κάνουμε.

Και, φυσικά, δεν εννοώ τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την αυτονόητη ενέργεια να ζητάμε και να παίρνουμε αποδείξεις για τα χρήματα που δίνουμε έναντι κάποιας υπηρεσίας που μας προσφέρουν ή κάποιου είδους που αγοράζουμε. Είναι επιεικώς βλακώδες να διευκολύνουμε κάποιον να φοροδιαφεύγει, όταν ξέρουμε ότι τα σπασμένα της συνεργασίας αυτής θα τα πληρώσουμε τελικά εμείς.

Βέβαια, σ' άλλες χώρες το φορολογικό σύστημα επιβραβεύει όσους αξιώνουν την έκδοση αποδείξεων, παρέχοντάς τους φορολογικές ελαφρύνσεις, και δεν βλέπω για ποιο λόγο δεν θα πρέπει να γίνεται το ίδιο και στη χώρα μας. Ας μην ξεχνούν μάλιστα οι κυβερνώντες ότι η μη έκδοση απόδειξης συνοδεύεται συχνά από οικονομικό όφελος (π.χ. έκπτωση) όχι μόνο του παρέχοντος την υπηρεσία αλλά και του αποδέκτη της. Κι αυτό το κίνητρο θα πρέπει με κάποιον τρόπο να αντισταθμιστεί.

• Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 09/11/2009

Λίγη τάξη, επιτέλους

Εγραφα στο «Εθνος» την περασμένη Κυριακή για τη μοναδική για πολιτισμένη χώρα ιδιαιτερότητά μας να έχουμε μια δημόσια διοίκηση που δεν ξέρουμε ούτε πόσους υπαλλήλους αριθμεί, ούτε πόσο ακριβώς μας στοιχίζει. Και, φυσικά, υπεύθυνοι γι' αυτό δεν είναι μόνο όσοι μας κυβερνούσαν χθες, αλλά και προχθές, ή και σ' όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, ή και ακόμη πιο πριν. Ετσι όπως χρησιμοποιούσαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις τη δημόσια διοίκηση, τίποτα διαφορετικό δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε.

Δεν ξέρω αν και σε ποιον βαθμό είναι αποφασισμένη να το φτάσει η σημερινή κυβέρνηση -θα το επαναλαμβάνω μόνιμα: ο χρόνος θ αποδείξει τα πάντα- αλλά οι πρώτες προσπάθειές της έχουν φέρει σε φως πολύ χειρότερα απ αυτά που περιμέναμε. Στην Εκπαίδευση χρειαζόμαστε περίπου 1.000 μόνιμους και αναπληρωτές εκπαιδευτικούς και θα πρέπει να προσληφθούν, αλλά υπάρχουν περίπου 11.000 που είναι αποσπασμένοι σε άλλες υπηρεσίες.

Στην Αστυνομία τα ξέρουμε. Χιλιάδες κι εδώ οι αποσπασμένοι για την προστασία του ενός και του άλλου και ψάχνουν τώρα να τους μαζέψουν για να κάνουν τη δουλειά για την οποία έχουν προσληφθεί. Χρόνια τώρα ακούμε για τις ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό και ήδη προγραμματίζονται 3.000 προσλήψεις, αλλά υπάρχουν 5.000 νοσηλεύτριες και νοσηλευτές που ασχολούνται με άλλα σε υπηρεσίες όπου έχουν αποσπαστεί.

Παλιά και γνωστή είναι η πληγή. Πριν από λίγα χρόνια είχαμε πνιγεί στα σκουπίδια, επειδή οι απασχολούμενοι στην καθαριότητα αξίωναν να μονιμοποιηθούν συμβασιούχοι συνάδελφοί τους. Και οι συμβασιούχοι είχαν προκύψει για να καλύψουν τη δουλειά που δεν έκαναν οι προσληφθέντες στην καθαριότητα, επειδή αυτοί διέθεταν κάποιο «μέσο» και είχαν αποσπαστεί σε άλλες, διοικητικού χαρακτήρα θέσεις.

Μ αυτά και μ αυτά είναι που δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσοι είναι, επιτέλους, οι δημόσιοι υπάλληλοι και πόσο μας κοστίζουν. Και θα είναι ευτύχημα αν μπει, επιτέλους, μια τελεία εδώ που έχουμε φτάσει, έτσι ώστε ν ανοίξουμε μια νέα σελίδα από αύριο και να ισχύσει το «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του» και ο κάθε δημόσιος υπάλληλος στη δουλειά για την οποία έχει προσληφθεί.

• Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 07/11/2009

Μια κρίσιμη απόφαση

Σίγουρα είναι δύσκολο το πρόβλημα των stage για την κυβέρνηση Παπανδρέου. Δεν θα μπορούσε να μην είναι, άλλωστε, από τη στιγμή που έχει να κάνει με την προσπάθεια και την αγωνία νέων ανθρώπων για επαγγελματική αποκατάσταση. Οπως άλλωστε δύσκολο -για την ακρίβεια, ασύγκριτα δυσκολότερο- ήταν και εξακολουθεί να είναι το πρόβλημα των συμβασιούχων, με το οποίο βρέθηκε αντιμέτωπη το 2004 η κυβέρνηση Καραμανλή. Και το ερώτημα είναι: θα κάνουμε και με τα stage ό,τι κάναμε και με τους συμβασιούχους;

Αρμόδια να δώσει την απάντηση είναι, φυσικά, η κυβέρνηση. Και όπως προανέφερα, δεν θα είναι εύκολη αυτή η απάντηση. Σήμερα ή αύριο, κάποια στιγμή, θα τη δώσει. Και υποθέτω πως θ αντιλαμβάνεται ότι από την απάντησή της θα εξαρτηθεί αν και κατά πόσο θα ισχύσουν ή όχι τα όσα περί αξιοκρατίας και ίσων ευκαιριών έχει επαγγελθεί. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, όπως οι συμβασιούχοι που «κληρονόμησε» η ΝΔ αποτελούσαν «κομματικές διευκολύνσεις» της προηγούμενης κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, έτσι οι ωφεληθέντες από τα stage αποτελούν «κομματικές διευκολύνσεις» της κυβέρνησης Καραμανλή.

Στην πραγματικότητα, όμως, το πρόβλημα δεν είναι τι θα κάνει η κυβέρνηση, η όποια κυβέρνηση. Το πρόβλημα είναι τι θέλουμε ως κοινωνία. Και σ' αυτό οφείλουμε να απαντήσουμε όλοι. Αλλά με ειλικρίνεια και παραμερίζοντας κάθε υποκρισία και ιδιοτέλεια. Θέλουμε να αφήσουμε ή όχι κάποια στιγμή πίσω μας το ρουσφέτι και το βόλεμα που ταλανίζουν αυτή τη χώρα, σχεδόν δύο αιώνες; Αν ναι, πρέπει να πούμε το «ως εδώ και μη παρέκει». Αν όχι, να βρούμε το θάρρος και να ομολογήσουμε ότι τα όσα περί αξιοκρατίας πιπιλίζουμε, είναι λόγια χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.

Το ΠΑΣΟΚ υποσχέθηκε προεκλογικά ότι όλες οι προσλήψεις θα γίνονται εφεξής μέσω του ΑΣΕΠ και ότι οι όροι αναμέτρησης των διαγωνιζόμενων θα είναι κοινοί για όλους. Αυτήν τη δέσμευση είναι που οφείλει να τηρήσει, άσχετα με το κόστος που ίσως θα έχει. Και οφείλει να το κάνει και για έναν λόγο παραπάνω. Θα στείλει ένα μήνυμα και προς το εσωτερικό του ότι τα πράγματα δεν είναι όπως άλλοτε.

• Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 23/10/2009

Και πάλι πουλάνε τρέλα

Στις 30 Σεπτεμβρίου τα στοιχεία που είχε στείλει στις Βρυξέλλες ο Παπαθανασίου προέβλεπαν έλλειμμα ύψους 6%. Τα στοιχεία που κατέθεσε χθες ο Παπακωνσταντίνου ανεβάζουν το έλλειμμα στο 12,5%. Και δεν είναι μόνο η διαφορά που εκπλήσσει. Είναι και το γεγονός -κυρίως αυτό- ότι όλοι στην απελθούσα κυβέρνηση κάνουν το κορόιδο, λες και πρόκειται για δευτερεύουσας σημασίας γεγονός και όχι για απόδειξη άθλιας απόκρυψης της πραγματικότητας, την οποία ο Κ. Καραμανλής και οι συνεργάτες του διαμόρφωσαν με όσα έκαναν ή δεν έκαναν.

Τον ξέρω τον αντίλογο: τα ίδια είχαν γίνει και με το ΠΑΣΟΚ το 2004. Αντί για 1,7%, το έλλειμμα εκτινάχθηκε στο 7,4%, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Αλογοσκούφη. Μόνο που τότε η απελθούσα κυβέρνηση αντέδρασε και κατήγγειλε συγκεκριμένες παραποιήσεις στοιχείων, όπως ο διαφορετικός τρόπος υπολογισμού των αμυντικών δαπανών. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα δικαιώθηκε και το 2007 βγήκαμε από την επιτήρηση, επειδή ο υπολογισμός του ελλείμματος επανήλθε στη μέθοδο με την οποία γινόταν επί ΠΑΣΟΚ.

Περιμένω, λοιπόν, ανάλογη συμπεριφορά να δείξουν τώρα και οι αρμόδιοι της απελθούσας κυβέρνησης. Μέχρι και χθες δεν είχαν δείξει την παραμικρή ευθιξία για τα 12άρια που ακούγαμε από την Τράπεζα της Ελλάδος. Χθες ο Παπαθανασίου υποχρεώθηκε κάτι να ψελλίσει. Και είπε ότι η κυβέρνηση αυξάνει τις δαπάνες για το 2009 και μεταφέρει στο 2010 φετινά έσοδα. Αλλά η μοναδική πρόσθετη δαπάνη για φέτος είναι η πρώτη δόση του επιδόματος στους οικονομικά ασθενείς. Και το μεταφερόμενο πιθανόν έσοδο, το ΕΤΑΚ για το 2009. Αυτές είναι οι κυβερνητικές αλχημείες που αυξάνουν το έλλειμμα κατά 6,5 μονάδες;

Προχθές ο Κ. Καραμανλής και όλες αυτές τις μέρες τα στελέχη και οι βουλευτές της ΝΔ πιπιλίζουν την καραμέλα της «αξιοπιστίας που κάποια στιγμή θα κεφαλαιοποιήσουν». Αν πιστεύουν τα όσα λένε, τότε αρμόδια για την περίπτωσή τους είναι η επιστήμη. Αν δεν τα πιστεύουν, τότε το στραπάτσο δεν τους δίδαξε τίποτα. Που τελικά σημαίνει ότι με τέτοια μυαλά μόνο καλύτερες μέρες δεν γίνεται να περιμένουν. Οι εκλογές απέδειξαν ότι μπορεί να πουλάνε τρέλα, αλλά αγοραστές δεν υπάρχουν.

• Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 21/10/2009

Πολιτικές σαχλαμάρες

Συνηθίζουμε οι δημοσιογράφοι να κρίνουμε και να επικρίνουμε τους πολιτικούς για δηλώσεις ή πράξεις τους. Αλλά εκείνο που συστηματικά αποφεύγουμε είναι να ζητήσουμε συγνώμη από το αναγνωστικό ή τηλεοπτικό κοινό για ανοησίες που συνειδητά σε ορισμένες περιπτώσεις πλασάρουμε. Οπως, για παράδειγμα, το περί Προεδρίας σενάριο του ευφάνταστου προέδρου του ΛΑΟΣ.

Δεν ήταν η συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων η πρώτη φορά που ο Γ. Καρατζαφέρης υποστήριξε την αυταπόδεικτη σαχλαμάρα ότι ο Καραμανλής αβαντάρισε τον Παπανδρέου να φτάσει στην πρωθυπουργία προκειμένου να φτάσει εκείνος στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Και δεν ήταν η πρώτη φορά που κάποιοι τηλεοπτικοί και άλλοι «αναλυτές» πλασάρισαν τη σαχλαμάρα αυτή ως πιθανή πολιτική εξέλιξη.

Επιμένω στον χαρακτηρισμό «σαχλαμάρα» διότι δεν υπάρχει καταλληλότερος. Αλλωστε, ανήκω σ' εκείνους που θεωρούν ότι οι λέξεις δεν έχουν τίποτα το κακό όταν περιγράφουν συγκεκριμένες πράξεις και συμπεριφορές. Και η διατύπωση απίθανων, εξωπραγματικών ή ανεφάρμοστων ενδεχόμενων συνιστά τον ορισμό της σαχλαμάρας. Τέτοια περίπτωση ήταν το σενάριο περί συνωμοσίας Καραμανλή - Παπανδρέου που σκαρφίστηκε ως επικοινωνιακό πυροτέχνημα ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ.

Και δεν το λέω επειδή μετά τη δήλωση του Παπούλια το θέμα της Προεδρίας έχει λυθεί οριστικά και τελεσίδικα. Το λέω γιατί αντικειμενικά δεν θα ήταν ποτέ δυνατό να συμβούν τα όσα το συγκεκριμένο «συνωμοτικό σενάριο» προέβλεπε. Μπορεί να έχει ο καθένας την όποια γνώμη θέλει για τον Καραμανλή ή τον Παπανδρέου, αλλά ούτε ο ένας ούτε ο άλλος είναι ηλίθιοι ώστε να απεργάζονται μεθοδεύσεις οι οποίες θα τους εμφάνιζαν στα μάτια της κοινής γνώμης ως επιεικώς γελοίους και ανάξιους για τον οποιονδήποτε στοιχειωδώς σοβαρό πολιτικό ρόλο.

Φυσικά, δεν τρέφω την ψευδαίσθηση ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός αρχηγός είναι ενδεχόμενο ν αλλάξει πρακτικές και συμπεριφορές απ αυτές που μέχρι σήμερα επιδεικνύει. Αν το έκανε θα ήταν σαν ν αποφάσιζε ξαφνικά ν αυτοκαταργηθεί. Αυτό έχει, αυτό πουλάει κι αυτό θα συνεχίσει να πουλάει. Απλώς θέλω να πιστεύω ότι κάποια στιγμή οι έχοντες την ευθύνη της τηλεοπτικής ενημέρωσης θ αρχίσουν ν αντιμετωπίζουν τα όσα λέει με βάση τη σοβαρότητα των λόγων του και όχι τον φτηνό εντυπωσιασμό τους.

• Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 20/10/2009

O... άχαρος ρόλος ενός κυβερνητικού βουλευτή

Mία από τις πρώτες διαπι­στώσεις που έκανα, όταν, με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και την επαναλειτουργία της Bουλής, είχα την τύχη να είμαι στην ολιγάριθμη τότε παρέα των κοινοβουλευτικών συντακτών, ήταν ο άχαρος ρόλος των βουλευτών της συμπολίτευσης, οι οποίοι το μόνο ουσιαστικό που είχαν να κάνουν ήταν να περιμένουν αν και πότε θα χρειαστεί να κληθούν για να συμμετάσχουν σε κάποια ονομαστική ψηφοφορία. Kαι η ίδια κατάσταση συνεχίστηκε και μετά το ‘81.

Tώρα ο Γ. Παπανδρέου δεσμεύθηκε ότι η κατάσταση αυτή θ’ αλλάξει και ο ρόλος του βουλευτή θα ενισχυθεί. Iσως μάλιστα η υπόσχεση αυτή να είναι η ουσιαστικότερη απ’ όσες έδωσε, μια και η αναβάθμιση του ρόλου του βουλευτή (κυρίως της συμπολίτευσης) και η αναγνώριση του δικαιώματός του να μη λειτουργεί ως απλό εκτελεστικό όργανο της κομματικής γραμμής θα οδηγήσουν σ’ ένα Kοινοβούλιο διαφορετικό από αυτό που έχουμε γνωρίσει έως τώρα.

Ωστόσο, η επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος δεν εξαρτάται από πολιτικές αποφάσεις και μόνο. Πρέπει να συνοδεύεται και από την ανάλογη αλλαγή νοοτροπίας των μέσων ενημέρωσης και κατ’ επέκταση της κοινής γνώμης. Kαι πολύ φοβάμαι ότι δεν θα είναι εύκολο. H πρακτική που μέχρι σήμερα ακολουθείται είναι να ερμηνεύεται η όποια διαφοροποίηση βουλευτή από την κομματική γραμμή ως εκδήλωση αντίθεσης, προσωπικής ή ευρύτερης, προς την ηγεσία του κόμματος.

Δεν νομίζω ότι η νοοτροπία αυτή είναι εύκολο ν’ ανατραπεί. Iδιαίτερα όταν η συνωμοσιολογία και η σεναριολογία αποτελούν τα βασικότερα όπλα για έναν «καλό» πολιτικό συντάκτη και η κοινή γνώμη έχει εξοικειωθεί ώστε ν’ αποδέχεται την άποψη πως η παραμικρή διαφωνία, ακόμη και θεωρητικού χαρακτήρα, μπορεί ν’ αποτελεί αμφισβήτηση της κομματικής ηγεσίας.

Xαρακτηριστικό παράδειγμα, τα γεγονότα σχετικά με το λιμάνι και τους Kινέζους. H κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με συνδικαλιστές του χώρου της. Στις δημοκρατίες αυτό δεν είναι απλώς θεμιτό, είναι φυσιολογικό. Στη χώρα μας ερμηνεύεται ως κυβερνητική διγλωσσία.

• Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 18/10/2009

Προβλήματα και... φορτία

Και να ήθελε η κυβέρνηση περίοδο χάριτος, αλλά και να ήταν ο κόσμος διατεθειμένος να της τη δώσει, τα προβλήματα είναι τόσα και τέτοια, που όπως αποδεικνύεται υποχρεώνουν σε άμεσες αποφάσεις και παρεμβάσεις. Πρώτα το λιμάνι, οι Κινέζοι και οι λιμενεργάτες κι από κοντά και τα ναυπηγεία, που οι Γερμανοί ανακοίνωσαν ότι τα κλείνουν. Κληρονομημένα φυσικά τα προβλήματα, αλλά στις δημοκρατίες έτσι γίνεται. Οποιος διεκδικεί κι αναλαμβάνει την εξουσία δεν απολαμβάνει μόνο τα καλά της, αλλά φορτώνεται τόσο τα διαχρονικά προβλήματα του τόπου όσο και εκείνα που αφήνει αποχωρώντας ο προκάτοχός του.

Ωστόσο, όποιος αναλαμβάνει την εξουσία επωμίζεται κι άλλες υποχρεώσεις. Πρώτα απ όλα την αυτονόητη υποχρέωση να κάνει πραγματικότητα τα όσα προεκλογικά είχε υποσχεθεί. Αλλά ταυτόχρονα φορτώνεται και την πίεση να εφαρμόσει όσα οι αντίπαλοί του θεωρούν ότι είχε υποσχεθεί ή θέλουν να του αποδίδουν ότι είχε υποσχεθεί.

Σ' αυτή την κατηγορία ανήκει η συμφωνία με τους Κινέζους. Οπως επίσης ανήκει και η συμφωνία για την Ολυμπιακή. Και όπως ανήκει και η συμφωνία για τον ΟΤΕ. Για διαφορετικούς λόγους το καθένα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης του φορτώνουν δεσμεύσεις που δεν είχε αναλάβει, αλλά παράλληλα δεν είχε φροντίσει και ν αποσαφηνίσει με την κατηγορηματικότητα που ίσως έπρεπε τι ακριβώς σκόπευε να κάνει.

Είναι αναμφισβήτητο ότι το ΠΑΣΟΚ υποσχόταν επαναδιαπραγμάτευση και για τις τρεις συμφωνίες, με στόχο να εξασφαλίσει ευνοϊκότερους όρους για το Δημόσιο. Η ΝΔ και τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς του απέδιδαν, για διαφορετικούς λόγους η κάθε πλευρά, ότι υποσχόταν ν ακυρώσει τις σχετικές συμφωνίες. Η διαφορά είναι πασιφανής, αλλά δεν έχει καμιά σημασία πια. Οι κυβερνήσεις υπάρχουν για να λύνουν τα όποια προβλήματα, είτε αυτά συνοδεύονται από κάποιες υπερβολές είτε όχι.

Οπως επίσης οι αντιπολιτεύσεις υπάρχουν για να κρίνουν και να επικρίνουν, όπως χρειάζεται, αλλά ας μην τρέφουν την ψευδαίσθηση ότι δεν κρίνονται κι αυτές. Το ΚΚΕ έχασε μία μονάδα και ο ΣΥΡΙΖΑ προς στιγμή φάνηκε ότι μπορεί να μείνει εκτός Βουλής. Και ούτε τα μονοπώλια, ούτε οι πολυεθνικές ευθύνονταν για τις εξελίξεις αυτές. Ελεύθερες επιλογές των ψηφοφόρων ήταν.

Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 16/10/2009

Οι πρώτες εντυπώσεις

Με ρωτάνε διάφοροι φίλοι πώς μου φάνηκε η κυβέρνηση. Και φυσικά η απάντηση είναι «θα δούμε». Οι κυβερνήσεις δεν κρίνονται από την άποψη που έχει ο καθένας για τα πρόσωπα που τις συνθέτουν. Κρίνονται μόνο από τις πράξεις τους. Γι αυτό καλό θα είναι να μη βιαζόμαστε. Πρώτα θα έχουμε δείγμα γραφής της και μετά θα μιλήσουμε.

Μέχρι τώρα μόνο για τον πρωθυπουργό μπορούμε να μιλήσουμε. Εχουμε δει μερικές ενέργειές του. Και είναι σίγουρα θετικές. Αλλά κι αυτό όχι επειδή συμπίπτουν με τις προσωπικές μας απόψεις και γι αυτό επιδοκιμάζουμε τις πρώτες κινήσεις του, αλλά επειδή ανταποκρίνονται απόλυτα στα όσα υποσχέθηκε προεκλογικά και άρα εξουσιοδοτήθηκε από το εκλογικό σώμα να κάνει.

Αλλωστε, αυτή είναι -ή πρέπει να είναι- η βάση για τη δημοσιογραφική κριτική που ασκείται σ' έναν πολιτικό. Οχι το τι πιστεύει ο κάθε δημοσιογράφος ως σωστό, αλλά αν και κατά πόσο οι πράξεις ή οι παραλείψεις του συγκεκριμένου πολιτικού εφαρμόζουν ή αναιρούν την πολιτική που δεσμεύτηκε προεκλογικά ν ασκήσει. Ή που έστω καλλιέργησε την ελπίδα ότι θ ασκήσει.

Μέχρι στιγμής τα όσα είχε επαγγελθεί ο νέος πρωθυπουργός προχωράνε κανονικά. Και ανασύνθεση του υπουργικού συμβουλίου έγινε, και πολλοί νέοι άνθρωποι και ιδιαίτερα γυναίκες υπουργοποιήθηκαν, και οι προβλεπόμενες συστάσεις για αξιοκρατία, σοβαρότητα και εργατικότητα έγιναν, και γενικά όλα σύμφωνα με τις προεκλογικές υποσχέσεις του έχουν κινηθεί μέχρι στιγμής.

Ωστόσο, δεν νομίζω ότι υπήρχε και πιθανότητα να γίνει και διαφορετικά. Αν ένας νέος πρωθυπουργός δεν αποδειχθεί συνεπέστατος στις πρώτες μέρες της ανάληψης της εξουσίας, πότε θ αποδειχθεί; Γι αυτό καλό θα είναι ν αποφεύγονται οι υπερβολές. Είτε θετικές είτε αρνητικές είναι αυτές.

Αλλά εκείνο που πολύ περισσότερο δεν χρειάζεται είναι γελοιότητες, σαν αυτές στις οποίες συχνά πυκνά επιδίδεται ο Γ. Καρατζαφέρης νομίζοντας ότι αποτελούν πολιτική κριτική. Λέει ότι φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει κάποτε τη συντηρητική παράταξη στο σύνολό της. Αν το εννοεί, ας κοιτάξει να σοβαρευτεί. Η πολιτική χυδαιότητα δεν ανήκει στα γνωρίσματα μιας τόσο μεγάλης παράταξης. Ενός μικρού και ακραίου τμήματός της μπορεί.

• Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 08/10/2009