«Λιμάνι» και δημόσιο συμφέρον... καημός!

Το δημόσιο συμφέρον είναι το κύριο κριτήριο ελέγχου των πολιτικών που εφαρμόζει μια κυβέρνηση. Δεν ταυτίζεται κατ ανάγκη με την κρατική ιδιοκτησία, χωρίς βέβαια και να αποκλείεται όπου αυτή απαιτείται. Μπορεί να εκφραστεί με διάφορες μορφές συμμετοχής του Δημοσίου, αλλά και με ευρύτερες ρυθμίσεις, χωρίς συμμετοχή του Δημοσίου, αρκεί το «πλαίσιο» να εξυπηρετεί το γενικό συμφέρον και να δημιουργεί συνθήκες επωφελούς ανταγωνισμού για τους καταναλωτές των αγαθών και υπηρεσιών, δηλαδή τους πολίτες. Αυτά ως βάση προσέγγισης. Γιατί εάν κάποιος πιστεύει μόνο στην κρατική ιδιοκτησία από άποψη αρχής, όντως η συνεννόηση είναι δύσκολη.

Το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε λοιπόν («κληρονομιά» της προηγούμενης κυβέρνησης) με μια διεθνή διακρατική συμφωνία Ελλάδας - Κίνας, που έχει μάλιστα επικυρωθεί από τη Βουλή, σύμφωνα με την οποία εκχωρείται ένα μέρος του σταθμού εμπορευματοκιβωτίων του λιμανιού στον Πειραιά στην κινεζική κρατική εταιρεία Cosco. Το άλλο μέρος παραμένει στον ΟΛΠ. Ως αντιπολίτευση το ΠΑΣΟΚ είχε ασκήσει κριτική στη συγκεκριμένη συμφωνία -χωρίς να διατυπώσει αντίθεση αρχής- λέγοντας ότι θα υπάρξει επαναδιαπραγμάτευση. Σήμερα η λύση του ζητήματος πρέπει να λαμβάνει υπόψη του ορισμένα δεδομένα.

Πρώτον, δεν μπορεί να ακυρωθεί μια διακρατική συμφωνία αζημίως για τη χώρα, με όλες τις σχετικές έννοιες. Αρα ακύρωση αποκλείεται. Δεύτερον, πρέπει να γίνει επαναδιαπραγμάτευση υπέρ του δημοσίου συμφέροντος και των εργαζομένων σε συγκεκριμένα σημεία που μπορεί να γίνει.

Το ότι η Cosco με την πίεση της κυβέρνησης αποδέχθηκε να ξανασυζητήσει είναι πολύ θετικό. Και τρίτον, αυτό δημιουργεί όρους αναστολής της απεργίας, λαμβανομένης υπόψη και της ζημιάς που υφίσταται η ευρύτερη αγορά.

Το δημόσιο συμφέρον έχει πολλές πλευρές. Εχει σχέση με την ασφάλεια των ξένων επενδύσεων, την ομαλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, τη διασφάλιση των συμφερόντων των εργαζομένων, τα έσοδα του ελληνικού κράτους κ.ο.κ.

Ολα υπολογίζονται, μετράνε και λαμβάνονται υπόψη. Το «λιμάνι» δεν είναι αναμάρτητο. Και «λύτρα» κατέβαλαν οι έμποροι για να κάνουν τη δουλειά τους και «χώρος» διεφθαρμένων «πελατειακών σχέσεων» υπήρξε.

Πρέπει προφανώς να «καθαρίσει». Να διασφαλισθεί το εργασιακό αντικείμενο στον «Προβλήτα Ι», που παραμένει στον έλεγχο του ΟΛΠ, αλλά με όρους διαφάνειας και με ωφέλιμο για τους πολίτες ανταγωνισμό.

Αυτό απαιτεί το πραγματικό δημόσιο συμφέρον, όχι επαναφορά στο «αμαρτωλό» παρελθόν. Ο λαϊκισμός βλάπτει σοβαρά τη χώρα.

Παναγιώτης Δ. Παναγιώτου, ΕΘΝΟΣ, 16/10/2009