Πληρώνουμε το «μάρμαρο» της ήπιας προσαρμογής

• Τη θυμάστε την ήπια προσαρμογή; Ηταν η πολιτική που ακολουθούσε, υποτίθεται, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για να εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά σταδιακά και χωρίς συνέπειες για τους πολίτες.

Το έλεγε ο Καραμανλής, το επαναλάμβαναν οι υπουργοί και άλλοι αξιωματούχοι και οι πολίτες τούς πίστευαν. Ηταν η εποχή που ο Κώστας Καραμανλής ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος και καμία αντίδραση, αιχμή και αντιπολιτευτική ενέργεια δεν ακουμπούσε το ατσαλάκωτο πολιτικό του προφίλ. Πέρασαν τέσσερα και μισό χρόνια για να ξεκινήσει η αποκαθήλωση Καραμανλή και άλλος ένας περίπου για να αποκαλυφθεί ότι η ήπια προσαρμογή ήταν μία φούσκα που τώρα σκάει και απειλεί να συμπαρασύρει τη χώρα στον όλεθρο.

Βεβαίως για τους πολλούς δεν ήταν καθόλου ήπια, αφού είτε πλήρωσαν περισσότερους φόρους, είτε πήραν χαμηλότερες ή καθόλου αυξήσεις μισθών ή συντάξεων. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως δεν έγινε και καμία προσαρμογή. Το αντίθετο. Επικράτησαν η απόλυτη σπατάλη και η πλήρης διάλυση των εισπρακτικών μηχανισμών.

Το αποτέλεσμα ξετυλίγεται τώρα μπροστά στα μάτια μας και μοιάζει σαν εφιάλτης στον δρόμο προς τις... Βρυξέλλες. Εφιάλτης που όχι μόνο δεν λέει να τελειώσει, αλλά ξετυλίγεται αργά, βασανιστικά και καθημερινά.

Μένει κανείς πραγματικά άναυδος από την κατάσταση στην οποία άφησε η Νέα Δημοκρατία τη δημόσια οικονομία. Μένει κανείς με ανοιχτό το στόμα από την αδυναμία είσπραξης των φόρων και άλλων εσόδων. Ουσιαστικά θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για στάση πληρωμών από την πλευρά μερίδας πολιτών, η οποία με την πάροδο του χρόνου διευρυνόταν.

Χωρίς ίχνος υπερβολής θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα πεντέμισι χρόνια που πέρασαν, ήταν η χαρά του φοροφυγά. Και τώρα καλείται όλη η κοινωνία, όλοι οι πολίτες να σηκώσουν τα βάρη και τις συνέπειες της ανικανότητας μιας κυβέρνησης να κυβερνήσει στοιχειωδώς τη χώρα.

Ενα κρίσιμο, το πιο κρίσιμο ερώτημα στην παρούσα στιγμή είναι ποιοι θα πληρώσουν, ποιοι θα σηκώσουν το βάρος της οικονομικής εξυγίανσης. Από αυτό θα εξαρτηθούν ο χαρακτήρας της πολιτικής, το μέγεθος της συναίνεσης, ενδεχομένως και συμπαράταξης των πολιτών στην προσπάθεια και εν τέλει η ίδια η επιτυχία του εγχειρήματος.

• Θανάσης Λυρτσογιάννης, ΕΘΝΟΣ, 16/10/2009