Στο Παρίσι για τη σύνοδο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς ο Γιώργος Παπανδρέου τη Δευτέρα

Συναντήσεις με ξένους ηγέτες

Ο πρωθυπουργός θα βραθεί στο Παρίσι τη Δευτέρα

Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου θα μεταβεί τη Δευτέρα στο Παρίσι για να προεδρεύσει στις εργασίες του συμβουλίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς που θα πραγματοποιηθούν στις 15 και 16 Νοεμβρίου.

Στην έναρξη του Συμβουλίου χαιρετισμό θα απευθύνουν ο γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ Άνχελ Γκουρία και η πρόεδρος του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Μαρτίν Ομπρί, ενώ θα ακολουθήσει η ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου.

Ο πρωθυπουργός θα έχει συνάντηση με την πρόεδρο του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος καθώς και με άλλους ηγέτες που θα παρίστανται στο Συμβούλιο.

Κατά τη διάρκεια του Συμβουλίου, θα συζητηθούν τρία κεντρικά θέματα: η παγκόσμια οικονομία και ο σχεδιασμός μίας βιώσιμης ανάκαμψης προς όφελος όλων· η αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής και η επείγουσα ανάγκη για μία συμφωνία ενόψει της Διάσκεψης του Κανκούν· τέλος, η ενδυνάμωση της δημοκρατίας και της ασφάλειας.

Η συνεδρίαση του συμβουλίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς συμπίπτει με την έναρξη της γαλλικής προεδρίας στο G-20.

Στις επόμενες συναντήσεις του G-20 θα συζητηθούν πολλά ζητήματα που απασχολούν τους σοσιαλιστές, όπως η υιοθέτηση ενός παγκόσμιου φόρου για τις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές και για την πράσινη ανάπτυξη, η εξισορρόπηση του νομισματικού συστήματος και ο καλύτερος συντονισμός των διεθνών οργανισμών για την πιο σύντομη ανάκαμψη από την οικονομική κρίση.

Υπενθυμίζεται ότι το G-20 το τελευταίο διάστημα έχει αρχίσει μια πιο στενή συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εργασίας αλλά και ο ΟΟΣΑ. Για το λόγο αυτό, η Σοσιαλιστική Διεθνής έχει εγκαινιάσει ένα συστηματικό διάλογο με τους οργανισμούς αυτούς, ώστε να διευρύνει το πεδίο διάδοσης των προοδευτικών προτάσεων της.

Στη συζήτηση για την κλιματική αλλαγή μέλη της επιτροπής της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για την βιώσιμη παγκόσμια κοινωνία υπό την προεδρία του ειδικού απεσταλμένου του ΟΗΕ Ρικάρδο Λάγος, θα παρουσιάσουν τις σημαντικές προτεραιότητες που πρέπει να συζητηθούν στην παγκόσμια διάσκεψη του Κανκούν.

Το Συμβούλιο θα πραγματοποιηθεί στο κτίριο του ΟΟΣΑ και θα συμμετάσχουν περίπου 400 ηγέτες και εκπρόσωποι από τα κόμματα μέλη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Ο Γ. Παπανδρέου από τη Νέα Υόρκη

«Η αλληλεγγύη στοιχείο - κλειδί για την παγκόσμια κοινωνία»

Ομιλία κατά την έναρξη του Συνεδρίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στη Νέα Υόρκη πραγματοποίησε ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου. Το πλήρες κείμενο της ομιλίας, είναι το κάτωθι:

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι, επιτρέψτε μου καταρχήν να ευχαριστήσω τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, που μας φιλοξενεί σε αυτό τον χώρο υψίστης συμβολικής, αλλά και πολιτικής σημασίας. Επιτρέψτε μου, επίσης, να αρχίσω με δυο λόγια αλληλεγγύης προς τους φίλους μας.

Στη διάρκεια των προηγούμενων μηνών, έγιναν σεισμοί μεγάλης ισχύος στην Αϊτή. Ο Αντιπρόεδρός μας, ο Victor Benoit, βρίσκεται εδώ και επιθυμούμε να εκφράσουμε την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή μας στον ίδιο και στο λαό του.

Επίσης, συμπαραστεκόμαστε και στη Χιλή, σε εσάς και το λαό σας, καθώς χτίζετε ισχυρότερα κράτη πάνω στα χαλάσματα των πρόσφατων σεισμικών δονήσεων. Θα ήθελα να στείλω και ένα σύντομο μήνυμα συμπαράστασης στον Πρόεδρο Ομπάμα, που με τόσο θάρρος διαχειρίζεται μία από τις πλέον καταστροφικές πετρελαιοκηλίδες στην ιστορία. Αυτή η αλληλεγγύη είναι στοιχείο-κλειδί για την παγκόσμια κοινωνία μας, για την αντιμετώπιση των μεγάλων κοινωνικοοικονομικών και άλλων προβλημάτων. Είναι πολύ σημαντική.

Επιτρέψτε μου στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι, όταν η Ελλάδα κήρυξε την Επανάσταση προ πολλών ετών, το 1821, η Αϊτή ήταν η πρώτη χώρα που επέδειξε την αλληλεγγύη της προς εμάς, αν και μας χώριζε ένας ωκεανός. Απέστειλε τόνους καφέ, ώστε τα χρήματα να διατεθούν για τους σκοπούς της Επανάστασης του 1821.

Αυτό το γεγονός αναδεικνύει, από μόνο του, την ουσία της αλληλεγγύης, όπως και το πόσο βαθιά ριζωμένη είναι στην ψυχολογία μας και στα προοδευτικά μας κινήματα.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η αλληλεγγύη είναι απαραίτητη σε παγκόσμιο επίπεδο, γι' αυτό και επιθυμώ να ευχαριστήσω όλους τους παρισταμένους,
αγαπητούς φίλους και συντρόφους. Σας ευχαριστώ για την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή σας προς την Ελλάδα, που δίνει μια μάχη δύσκολη, η οποία όμως θα στεφθεί με επιτυχία και θα οδηγήσει στη δημιουργία μιας πιο αξιόπιστης και βιώσιμης οικονομίας και ενός πιο ισχυρού κράτους, εντός των επομένων ετών.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, η Ελλάδα βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα, στην καρδιά της παγκόσμιας κρίσης, που σοβούσε. Αν και η κρίση χαρακτηρίστηκε ελληνική, και όντως η Ελλάδα υπήρξε ο αδύναμος κρίκος, επρόκειτο παρά ταύτα για μια συστημική κρίση, ευρέως φάσματος, την απαρχή της οποίας σηματοδότησε η οικονομική κρίση του 2008.

Επιτρέψτε μου, όμως, να σας μεταφέρω τη δική μου εμπειρία από αυτή την κρίση και τα όσα συνεπάγεται ενδεχομένως για το έργο και την πολιτική που
ακολουθούμε.

Πρώτον: τι διδάγματα αποκομίσαμε από την κρίση αυτή; Για άλλη μια φορά, η κρίση απέδειξε ότι κανείς δεν είναι μόνος ή αποκομμένος από τους υπόλοιπους, γιατί όλοι είμαστε συνεπιβάτες στο ίδιο τρένο.

Είναι επιτακτική επομένως η ανάγκη για αλληλεγγύη, πολλώ δε μάλλον η ανάγκη μιας παγκόσμιας συνεργασίας, μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, για λύσεις παγκόσμιας εμβέλειας.

Δεύτερον, κάτι που με ρωτούν συχνά είναι, κατά πόσον η εμπειρία αυτή άλλαξε την άποψή μας για το κράτος πρόνοιας, για την προοδευτική πολιτική και για τις αξίες, τις οποίες πρεσβεύουμε. Η απάντηση μου είναι αρνητική. Η εμπειρία αυτή, ουσιαστικά, επιβεβαίωσε όλα όσα πιστεύουμε. Επαναβεβαίωσε την πεποίθησή μας ότι πρέπει να αλλάξουμε. Και ανατρέχοντας στην ομιλία που εκφώνησα, κατά την ανάληψη των καθηκόντων μου το 2006, παρατηρώ ότι όλα όσα είπα τότε, σήμερα, περισσότερο από ποτέ, παραμένουν επίκαιρα και αληθή.

Τότε επεσήμανα ότι, για πρώτη φορά στην ιστορία, έχουμε τις δυνατότητες, την τεχνολογία, τη γνώση και τον πλούτο, ώστε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο.

Διαθέτουμε τη δύναμη, τα οικονομικά μέσα, την τεχνογνωσία, για να αποτελέσει η φτώχεια παρελθόν, να σταματήσει η υπερθέρμανση του πλανήτη και το φαινόμενο του θερμοκηπίου, να παρασχεθούν εγγυήσεις αξιοπρεπούς εργασίας για όλους και να περιοριστεί η παιδική θνησιμότητα.

Έχουμε τη δυνατότητα να βελτιώσουμε την υγειονομική περίθαλψη, να εξαλείψουμε πανδημίες, όπως το AIDS και την ελονοσία, να εξασφαλίσουμε ισότητα ανδρών-γυναικών, να εντάξουμε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στις κοινωνίες μας, να σταματήσουμε τη διακίνηση ναρκωτικών, το λαθρεμπόριο όπλων και την εμπορία λευκής σαρκός, να καταργήσουμε πρακτικές διαφθοράς και απουσίας διαφάνειας, να περιορίσουμε τις ανισότητες, να απαλλάξουμε τα κράτη από τα χρέη, να εγγυηθούμε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σε όλα αυτά αναφέρθηκα το 2006.

Σήμερα, θεωρώ ότι η έκκληση εκείνη, γίνεται ακόμη πιο δραματική, διότι ναι μεν έχουμε τη δυνατότητα, αλλά δεν την αξιοποιούμε. Αν μάλιστα παρατηρήσουμε τις κρίσεις που αντιμετωπίζουμε, είτε πρόκειται για κρίσεις οικονομικές, είτε για διαρροές πετρελαίου, όπως στον Κόλπο του Μεξικού, διαπιστώνουμε ότι οι δυνατότητες του ανθρώπου είναι τεράστιες. Αποκτήσαμε εντυπωσιακές δυνάμεις, τεράστιες δυνατότητες και οικονομικά μέσα, με τρισεκατομμύρια δολάρια ή ευρώ να διακινούνται ανά τον πλανήτη, και με ενεργειακές πηγές, μέσα, πυρηνικούς σταθμούς και βιοτεχνολογία.

Αυτό που απασχολεί την ανθρωπότητα, όμως, είναι οι τρόποι με τους οποίους χρησιμοποιούμε τις δυνάμεις αυτές. Για ποιους σκοπούς χρησιμοποιούμε τελικώς τις δυνάμεις αυτές;

Αυτό είναι ένα ιδιαζόντως πολιτικό ερώτημα. Αποτελεί συνάρτηση της Δημοκρατίας και των αξιών που προσυπογράφουμε. Αφορά στο είδος της κοινωνίας, που επιδιώκουμε να δημιουργήσουμε, να αναπτύξουμε και να βιώσουμε. Αυτή είναι και η πρόκληση την οποία αντιμετωπίζουμε, καθώς καλούμαστε να εξετάσουμε τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να τιθασεύσουμε τέτοιες δυνάμεις, όπως τις δυνάμεις της αγοράς. Θα επιτρέψουμε να περάσουν οι δυνάμεις αυτές στα χέρια και τον έλεγχο των λίγων και να παραμείνουν ανεξέλεγκτες; Ή μήπως θα κυβερνήσουμε με τρόπο δημοκρατικό, θα τιθασεύσουμε τις δυνάμεις αυτές για το καλό της ανθρωπότητας και της εξυπηρέτησης των αναγκών της;

Σε αυτό το ζήτημα, το κίνημά μας διαδραματίζει κεντρικό ρόλο, παράγοντας αξίες, εκείνες τις παγκόσμιες αξίες, που συντελούν υπέρ μιας παγκόσμιας και δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Εδώ, μετουσιώνεται και η σημασία του κινήματός μας, δηλαδή στη δημιουργία ενός πιο ανθρώπινου κόσμου, ενόσω διαχειριζόμαστε παρεμφερείς κρίσεις. Αντιμετωπίζουμε επιπροσθέτως και ένα δίλημμα, καθώς βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι.

Από τη μια, υφίσταται η πρόκληση της δημιουργίας ενός κόσμου με ανθρώπινο πρόσωπο, η πρόκληση του εξανθρωπισμού της παγκοσμιοποίησης.
Από την άλλη, αν δεν τα καταφέρουμε, θα οδηγηθούμε προς την κατεύθυνση ενός ενισχυμένου λαϊκισμού, περισσότερου φονταμενταλισμού, αύξησης της πόλωσης, εντονότερου ρατσισμού, ξενοφοβίας, εντονότερου εθνικισμού, ρήξεων και βαρβαρότητας.

Αυτό είναι το δίλημμά μας, λοιπόν. Καθώς επίκειται η Σύνοδος του G20 εντός των ερχόμενων ημερών, το ζήτημα μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης αποτελεί ολοένα και μεγαλύτερη πρόκληση για την ανθρωπότητα. Έχει αξία η δημιουργία του θεσμού του G20, ενός θεσμού σημαντικού που, στο παρελθόν, έχει λάβει αποφάσεις μεγάλης βαρύτητας. Παρά ταύτα, οι αποφάσεις αυτές, παρατηρούμε ότι υλοποιούνται ελάχιστα ή και καθόλου.

Και φυσικά, ο θεσμός του G20 δεν είναι πλήρως αντιπροσωπευτικός του συνόλου των λαών της υφηλίου, ιδιαιτέρως δε των φτωχότερων λαών του πλανήτη. Ωστόσο, το γεγονός αυτό, μας θυμίζει ότι διαθέτουμε επιλογές. Υπάρχουν επιλογές. Τίποτα δεν είναι αναπόφευκτο. Τις επιλογές μας, πρέπει να τις ορίζουν αξίες - και οι δικές μας αξίες είναι σαφείς. Πρόκειται καταρχήν για τη Δημοκρατία, την αναγκαιότητα ενίσχυσης των δημοκρατικών θεσμών, τη συμμετοχή, την εκπροσώπηση, τη διαφάνεια.

Δεύτερον, μιλάμε για την ανάγκη για ισότητα, δικαιοσύνη και αλληλεγγύη, προς όφελος των χωρών και των λαών μας, εντός των εθνών μας και μεταξύ των κρατών μας.

Και τρίτον, μιλάμε για μια νέα σχέση με το φυσικό περιβάλλον, ούτως ώστε να στραφούμε προς μια πιο βιώσιμη οικονομία, όπου άνθρωπος και περιβάλλον συμβιώνουν αρμονικά.

Μπορούμε να προσφέρουμε ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, με καινοτόμο, βιώσιμη ανάπτυξη, η οποία θα υπερβαίνει τους παρελθόντες περιορισμούς. Ένα ακόμη παράδειγμα, συνεπεία των τελευταίων μηνών, το οποίο αναδεικνύει εκ νέου την αναγκαιότητα ύπαρξης μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης και λύσεων παγκόσμιας κλίμακας, συνδέεται με το γεγονός ότι το 2008, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, οι κυβερνήσεις, ή η πολιτική, αν θέλετε, και το κράτος, αποτέλεσαν τον έσχατο εγγυητή για να σωθεί το σύστημα.

Χρειάστηκε κυβερνητική παρέμβαση, ώστε να προστατευθούν οι οικονομίες των χωρών μας. Οι κυβερνήσεις έπρεπε να είναι αξιόπιστες. Σήμερα, τίθενται υπό αμφισβήτηση, ιδίως στον αναπτυγμένο κόσμο, εξαιτίας των κρατικών χρεών. Εκείνες βοήθησαν στη διάσωση των τραπεζών, τόνωσαν την οικονομία και, τώρα, κατηγορούνται για συσσώρευση δυσθεώρητων χρεών.

Ποιος όμως είναι αυτή τη στιγμή ο εγγυητής, στον οποίο μπορεί να προστρέξει κανείς, ως έσχατη λύση; Αν δεν είναι οι κυβερνήσεις, ούτε ο χρηματοπιστωτικός τομέας, τότε μόνον παγκόσμιοι θεσμοί και παγκόσμια όργανα, λύσεις παγκόσμιας, ή και περιφερειακής εμβέλειας, μπορεί να υπάρξουν, όπως έδειξε και η ελληνική κρίση, με τη δημιουργία του μηχανισμού στήριξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ.

Ένα άλλο ζήτημα που αντιληφθήκαμε, και που βίωσα έντονα στην περίπτωση της Ελλάδας, καθώς παρακολουθούσαμε καθημερινά τις εξελίξεις στις αγορές και τις διακυμάνσεις των spreads, ήταν ότι οι αγορές δεν είναι ορθολογικές. Μπορεί να τις παρασύρει η ψυχολογία του όχλου, είτε μιλάμε για τη «φούσκα» προ του 2008, οπότε επικράτησε μια ευφορία, που επέφερε ανάπτυξη και δεν εδραζόταν στην πραγματική οικονομία, είτε αν στον αντίποδα επικρατήσει ο φόβος.

Την ψυχολογία του όχλου, την είδαμε στην Ελλάδα, καθώς προχωρούσαμε στην εφαρμογή ενός πακέτου μέτρων μετά το άλλο, με στόχο τον περιορισμό του ελλείμματος και του χρέους, ενώ οι αγορές δεν ανταποκρίνονταν. Εξακολούθησαν τις επιθέσεις και παρέμειναν καχύποπτες.
Αυτός είναι και ο λόγος, για τον οποίο χρειάστηκε παρέμβαση στις αγορές, όπως ακριβώς έγινε τόσο με τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης - όσο βραδύ και αν υπήρξε αυτό, αν και ταχύτατο για τα δεδομένα των ευρωπαϊκών θεσμών - όσο και με τη δέσμευση, από την πλευρά μας, ως προς τη λήψη ρηξικέλευθων και συχνά επώδυνων αποφάσεων, την ανάληψη δράσεων, την εφαρμογή πακέτων μέτρων περιστολής των δημοσίων δαπανών, αύξησης των κρατικών εσόδων και περιορισμού της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς.

Οι αγορές έγιναν ανυπόμονες. Αποστρέφονται τον κίνδυνο και μπορούν να υπονομεύσουν με τρόπο επικίνδυνο τις σημαντικές και αξιόπιστες πολιτικές
αποφάσεις, τις οποίες λαμβάνουμε κατά τη διακυβέρνηση των χωρών μας. Ένα επιπλέον συμπέρασμα που εξάγουμε είναι ότι, οι αγορές κινούνται με ταχύτητες, που υπερβαίνουν αυτές των δημοκρατικών μας θεσμών, ιδίως δε αν κοιτάξουμε το παράδειγμα της Γουόλ Στριτ, όπου ηλεκτρονικοί υπολογιστές και μαθηματικά μοντέλα λαμβάνουν αποφάσεις, προτού καν προλάβουμε να καθίσουμε και να διαβουλευθούμε ως άνθρωποι.

Ο εξανθρωπισμός της παγκοσμιοποίησης, οι πιο ανθρώπινες οικονομίες και ένα πιο ανθρωποκεντρικό παγκόσμιο σύστημα, επομένως, δεν είναι απλά εκφράσεις με συμβολική σημασία, αλλά συνεπάγονται την υποχρέωση δημιουργίας συστημάτων, τα οποία θα εξυπηρετούν εμάς, ως ανθρώπινα όντα, και όχι πρότυπα ή αδιαφανή συμφέροντα, που κρύβονται πίσω από τα μοντέλα αυτά.

Στο σημείο αυτό, στο πλαίσιο της όλης συζήτησης για το τι ακριβώς επιλέγουμε, αγορές ή κυβερνήσεις, νομίζω ότι θα πρέπει να δηλώσουμε ότι θέλουμε και τις αγορές και τις κυβερνήσεις. Θέλουμε όμως αγορές, που να υπηρετούν τους λαούς μας. Και θέλουμε κυβερνήσεις, που να υπηρετούν τους λαούς μας. Αυτός είναι και ο λόγος, για τον οποίο χρειαζόμαστε ρύθμιση και κανονιστικά πλαίσια και, για τον ίδιο λόγο, χρειαζόμαστε δημοκρατικές κυβερνήσεις.

Ευτυχώς, η Ελλάδα βρίσκεται τώρα στη σωστή τροχιά. Ελήφθησαν δύσκολες αποφάσεις, που παρήγαν όμως θετικά αποτελέσματα. Ήδη, μειώσαμε το έλλειμμα κατά 40%, σε σχέση με πέρσι. Τα κρατικά έσοδα αυξήθηκαν, οι δημόσιες δαπάνες μειώθηκαν. Δεν θα ήθελα, όμως, να σας κουράσω με ενδελεχείς αναφορές στην ελληνική πραγματικότητα.

Υπάρχει όμως κάτι, στο οποίο επιθυμώ να αναφερθώ, διότι παρατηρώ σχετικές αναφορές σε πλειάδα Μέσων ανά την υφήλιο. Πολλοί πολιτικοί, προερχόμενοι από συντηρητικά, δεξιά κόμματα, λένε: «βλέπετε την Ελλάδα; Πληρώνει το τίμημα του κράτους πρόνοιας. Σε αυτό ανάγεται το πρόβλημά της, καθώς είχε ένα γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας, που δημιούργησε το σημερινό χρέος της».

Δεν ευσταθεί κάτι τέτοιο. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Το πρόβλημα του χρέους δεν ανάγεται στο κράτος πρόνοιας. Η ρίζα του προβλήματος εντοπίζεται στην κακοδιαχείριση μιας οικονομίας, από μια συντηρητική κυβέρνηση, μια κυβέρνηση υδροκέφαλη, που προκάλεσε τη δημιουργία ενός τεράστιου κρατικού χρέους. Επρόκειτο για μια έντονα παρεμβατική κυβέρνηση, που τάχθηκε υπέρ των μεγάλων συμφερόντων, όπως ακριβώς συνέβη και στις ΗΠΑ με την κυβέρνηση Μπους, η οποία επίσης προάσπισε τα μεγάλα συμφέροντα.

Δεν φταίει το κράτος πρόνοιας. Δεν προκάλεσε το κράτος πρόνοιας το υφιστάμενο πρόβλημα και, μάλιστα, στην Ελλάδα, όπου οι πολίτες καλύπτουν μόνοι τους το 40% των δαπανών για υγεία και παιδεία. Επομένως, το κράτος πρόνοιας μάλλον δεν είναι τόσο αναπτυγμένο στην Ελλάδα, όσο σε άλλες χώρες.
Το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας συνδεόταν με την διακυβέρνηση, ή μάλλον με την απουσία μιας δημοκρατικής διακυβέρνησης και με την ύπαρξη, δυστυχώς, διαφθοράς και ενός πελατειακού συστήματος. Δεν είμαστε ούτε ευτυχείς, ούτε περήφανοι για το δεδομένο αυτό, αλλά αλλάζουμε την κατάσταση.

Επρόκειτο για ζήτημα σωστής διακυβέρνησης, δημοκρατικής διακυβέρνησης, ύπαρξης διαφάνειας και αποκατάστασης ενός κράτους Δικαίου, υπέρ των συμφερόντων των πολιτών, και όχι μιας διακυβέρνησης που προάσπιζε τα συμφέροντα των λίγων και ισχυρών.

Εδώ, αντιμετωπίζουμε μία ακόμη διχογνωμία, ένα ακόμη δίλημμα: τι επιλέγουμε; Επιθυμούμε την επικράτηση των ισχυρών; Και μάλιστα όταν, εφόσον επικρατούν οι ισχυροί, είναι κακή η διακυβέρνηση; Η μήπως επιθυμούμε την επικράτηση του κράτους Δικαίου; Των δημοκρατικών δικαιωμάτων; Των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Η οικονομική κρίση του 2008 σημειώθηκε λόγω της έλλειψης χρηστής διακυβέρνησης, της απουσίας διαφάνειας και κανόνων ρύθμισης της λειτουργίας του χρηματοοικονομικού - χρηματοπιστωτικού τομέα, λόγω της ικανότητας του χρηματοπιστωτικού το μέα και των συμφερόντων που εκπροσωπούσε, να επηρεάζουν πολιτικές, όργανα και δημοκρατικούς θεσμούς, προωθώντας τα δικά τους συμφέροντα, ώστε αυτά να επιχειρούν όπως επιθυμούσαν. Δίνουμε αγώνα, επίσης, κατά της υπέρμετρης γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, της κακοδιαχείρισης, ώστε τελικά τα χρήματα των φορολογουμένων να χρησιμοποιηθούν για σκοπούς, που εξυπηρετούν το κοινό καλό, το κοινωνικό σύνολο, και όχι τους ισχυρούς και λίγους. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο, αν και τα μέτρα ήταν πολύ σκληρά για την Ελλάδα, ο λαός συνειδητοποιεί ότι υλοποιούμε τεράστιες τομές στη διακυβέρνηση της χώρας, προς όφελός του, καθώς οδεύουμε προς την έξοδο από την κρίση.

Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε, λοιπόν, με όσους ισχυρίζονται ότι, το πρόβλημα της συσσώρευσης κρατικών χρεών, το χρέος της Ελλάδας, ή όποιας άλλης χώρας, οφείλεται στις κοινωνικές υπηρεσίες, τις οποίες παρέχουμε στους πολίτες, είτε αφορούν στην υγεία, στα σχολεία ή στα δίκτυα κοινωνικής ασφάλειας για τις ευάλωτες ομάδες. Δεν είναι αυτή η πραγματική αιτία του προβλήματος των χρεωμένων χωρών.

Ποια είναι όμως η γενεσιουργός αιτία του προβλήματος; Πολλές από τις αναπτυγμένες χώρες βαρύνονται με εξωτερικό χρέος και καθίστανται λιγότερο
ανταγωνιστικές. Όντας λιγότερο ανταγωνιστικές, αναγκάζονται να καταφύγουν σε δανεισμό, πολλές φορές υπέρμετρο, ώστε να διατηρήσουν το υπάρχον υψηλό επίπεδο διαβίωσης. Ασφαλώς, αυτό το υψηλό επίπεδο επιτεύχθηκε μέσα από μια μακρά ιστορία αγώνων και διαπραγματεύσεων των Ενώσεων των εργαζομένων με τους εργοδότες, σχετικά με τις συλλογικές συμβάσεις, και με στόχο τη δημιουργία ενός κράτους πρόνοιας, προκειμένου οι συμπολίτες μας να ζουν μια καλύτερη ζωή.

Όμως και πάλι, αυτό σημαίνει ότι είμαστε μη ανταγωνιστικοί, εξαιτίας του κράτους πρόνοιας; Αν ρίξουμε μια ματιά στις σκανδιναβικές χώρες, ή σε κράτη
όπως ο Καναδάς και η Αυστραλία, τα οποία διαθέτουν και κράτος πρόνοιας, αλλά είναι και διεθνώς ανταγωνιστικά, θα διαπιστώσουμε ότι υπάρχει μοντέλο κοινωνικής δικαιοσύνης, που συνδυάζει την ανταγωνιστικότητα στην παγκόσμια αγορά.

Υπάρχει και ένας άλλος λόγος, όμως, εξαιτίας του οποίου πολλές χώρες δεν είναι ανταγωνιστικές, και αυτός δεν συνδέεται με τα κράτη πρόνοιας, αλλά με την ύπαρξη μεγάλων ανισοτήτων σε κάποιες γωνιές του πλανήτη - αν και μας χαροποιεί βεβαίως η ανάπτυξη που παρατηρείται στις αναδυόμενες αγορές και ο πλούτος που διοχετεύεται προς τις χώρες αυτές.

Παρατηρείται έλλειψη ανταγωνιστικότητας, διότι υπάρχουν χώρες με πολύ χαμηλά ημερομίσθια. Παρατηρείται έλλειψη ανταγωνιστικότητας, διότι υπάρχουν χώρες που στερούνται ενός κράτους πρόνοιας και δεν χρειάζεται να συνεισφέρουν γι' αυτό. Παρατηρείται έλλειψη ανταγωνιστικότητας σε αναπτυγμένες χώρες, διότι σε πολλές από αυτές δεν γίνονται συλλογικές διαπραγματεύσεις, ή είναι πολύ εύκολη η περιβαλλοντική υποβάθμιση, η οποία εξασφαλίζει την ανταγωνιστικότητα βραχυπρόθεσμα, αλλά όχι και την μακροπρόθεσμη βιωσιμότητά της.

Είναι όμως αυτό μοντέλο προς μίμηση; Θέλουμε αλήθεια την υποβάθμιση; Θέλουμε να κατρακυλήσουμε προς τα κάτω, για να είμαστε ανταγωνιστικοί; Ή μήπως εμείς, οι σοσιαλιστές, οι σοσιαλδημοκράτες, τα εργατικά κόμματα, επιθυμούμε την αναβάθμιση των όρων και προδιαγραφών, που ισχύουν σε αναδυόμενες και αναπτυγμένες χώρες, ώστε οι εργαζόμενοι σε αυτές να αποκτήσουν μεγαλύτερο μερίδιο του πλούτου, να συμμετάσχουν περισσότερο στην αναδιανομή του πλούτου των κρατών τους και της υφηλίου;

Μόνον τότε θα υπάρχουν ίδιοι κανόνες για όλους και θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε τα συστήματα του κράτους πρόνοιας σε παγκόσμιο επίπεδο. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, η καταβαράθρωση δεν αποτελεί απάντηση.

Στο σημείο αυτό, να παρατηρήσω ότι καθώς εμείς συναντιόμαστε εδώ, στη Νέα Υόρκη, η Διεθνής Συνομοσπονδία Ενώσεων Εργαζομένων συνέρχεται στο Βανκούβερ, αναμένοντας αντίστοιχες προτάσεις από πλευράς G20. Μάλιστα χθες, συναντήθηκα με τον Guy Ryder, τον Γενικό Γραμματέα της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ενώσεων Εργαζομένων, ενώ απόψε θα συνδεθώ με τηλεδιάσκεψη με τους συνέδρους. Συμφωνήσαμε σε μια στενότερη συνεργασία Σοσιαλιστικής Διεθνούς και Σωματείων Εργαζομένων παγκοσμίως, ούτως ώστε να ασκήσουμε εντονότερες πιέσεις, οι οποίες απαιτούνται προκειμένου να πραγματοποιηθούν οι παγκόσμιες αλλαγές που επιδιώκουμε, να υπάρξει ανάπτυξη και θέσεις εργασίας, μια δίκαιη μετάβαση στην πράσινη οικονομία, καθώς και αναδιάρθρωση των οικονομιών μας, με τρόπο ώστε να μην επιβαρυνθούν οι πιο αδύναμοι.

Θέλουμε ένα πιο ανταγωνιστικό οικονομικό μοντέλο, όπως επίσης και ένα πιο δίκαιο οικονομικό μοντέλο. Βρισκόμαστε ασφαλώς στις επάλξεις και παραμένουμε εδώ, γι' αυτό και οφείλουμε να συμπράξουμε με άλλους, σε αυτή την περίοδο των αλλαγών. Συγκροτήσαμε Επιτροπές για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, για την πράσινη ανάπτυξη, τη βιώσιμη αν άπτυξη και την καταπολέμηση της φτώχειας. Παραμένουμε στις επάλξεις υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών, της μη διάδοσης των όπλων μαζικής καταστροφής, της επικράτησης της ειρήνης, σε περιοχές όπως η Μέση Ανατολή.

Πρέπει να παραμείνουμε στις επάλξεις, καθώς G20 και λοιποί συζητούν σχετικά με τη νέα αρχιτεκτονική του κόσμου, ώστε να εξασφαλίσουμε ότι όντως οι χρηματοοικονομικές αγορές θα ελέγχονται και δεν θα ελέγχουν. Να εξασφαλίσουμε ότι θα υπάρξουν οι αναγκαίοι θεσμοί, οι οποίοι θα μπορούν να αξιολογήσουν αντικειμενικά τις εξελίξεις ανά τον πλανήτη, όχι σαν τους οίκους αξιολόγησης_ένα ακόμη παράδειγμα, που απορρέει από την εμπειρία μου.
Οι οίκοι αξιολόγησης είναι περισσότερο ουραγοί, παρά αρχηγοί. Όταν είχαμε τη «φούσκα», βαθμολογούσαν με «ΑΑΑ» τις τράπεζες. Όταν οι κυβερνήσεις επιχειρούν αλλαγές, τις υπονομεύουν και, μετά την υλοποίηση των αλλαγών, συνεχίζουν.

Απλώς, ακολουθούν το πλήθος. Δεν το θέλουμε αυτό. Εμείς θέλουμε πολιτικές, που θα επιτρέπουν την αλλαγή, θα προκαλούν αλλαγές, θα κατευθύνουν την αλλαγή προς τους στόχους που έχουμε θέσει συλλογικά. Το μήνυμά μας, επομένως, προς τους G20 είναι ότι, επιθυμούμε δεσμεύσεις, αποφάσεις, δράσεις, εδώ και τώρα. Επιθυμούμε την υλοποίηση μεταρρυθμίσεων. Προς αυτή την κατεύθυνση, θα συνεργαστούμε με τη Διεθνή Συνομοσπονδία Ενώσεων Εργαζομένων.

Οφείλουμε να θέσουμε σε προτεραιότητα την αναπτυξιακή βοήθεια και να μην διακυβεύσουμε τους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας, γι' αυτό και πολλοί από εμάς θα ξαναβρεθούμε εδώ το Σεπτέμβριο, ώστε να αγωνιστούμε και γι' αυτό το σκοπό, ο καθένας από το δικό του μετερίζι. Υπάρχουν θεμελιώδεις αρχές ισότητας. Θα υπάρξουν, λόγου χάρη, συζητήσεις επί μακρόν, σχετικά με το γεγονός ότι μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες παγκοσμίως δεν έχουν πρόσβαση σε μη άτυπες χρηματοοικονομικές υπηρεσίες. Παρότι αυτό είναι πολύ σημαντικό, ας μην λησμονούμε ότι, παγκοσμίως, ακόμη μεγαλύτερες πληθυσμιακές ομάδες δεν διαθέτουν πρόσβαση σε στοιχειώδη περίθαλψη, παιδεία, πόσιμο νερό, υγιεινή.

Ας μην λησμονούμε, επίσης, ότι ειδικές ομάδες, είτε πρόκειται για γυναίκες, είτε για μετανάστες και πρόσφυγες, στερούνται θεμελιωδών δικαιωμάτων. Ας μην λησμονούμε ότι χρειάζεται δικαιότερη κατανομή των βαρών σε αυτή την περίοδο της κρίσης, καθώς και ότι θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί οι συμπληρωματικές συνομιλίες μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους.

Ας τολμήσουμε, επίσης, να αντιταχθούμε σε κάποια από τα μεγάλα συμφέροντα, τα οποία συχνά παραμένουν αδιαφανή, όπως οι φορολογικοί παράδεισοι και οι κερδοσκόποι. Υπάρχουν πολλά χρήματα, όπως έδειξε - μεταξύ άλλων - η κρίση του 2008. Κυκλοφορεί πολύ χρήμα σε ολόκληρο τον κόσμο. Ξεχάσαμε τη λέξη «εκατομμύρια». Αρχίσαμε να συζητάμε για δισεκατομμύρια και καταλήξαμε να μιλάμε για τρισεκατομμύρια.

Κυκλοφορεί πολύ χρήμα στον κόσμο, κρύβεται όμως σε φορολογικούς παραδείσους και πίσω από χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, που χαρακτηρίζονται από αδιαφάνεια. Πρέπει να δημιουργήσουμε περισσότερο διαφανείς θεσμούς, αλλά και να εξασφαλίσουμε ότι θα φορολογηθεί το χρήμα, που γεννά η παραγωγική απασχόληση των χωρών και των λαών μας. Πολλοί από εμάς είμαστε όντως χρεωμένοι, είτε σε αναπτυσσόμενες, είτε σε αναπτυγμένες χώρες. Ακόμη και έτσι, πρέπει πάντως να φορολογείται το υπάρχον χρήμα, ο τεράστιος πλούτος που κυκλοφορεί ανά τον κόσμο, συχνά ταχύτατα, από χώρα σε χώρα και από οικονομία σε οικονομία, παραμένοντας ωστόσο μη υποκείμενος σε φορολόγηση.

Για το λόγο αυτό, εμείς, οι σοσιαλιστές, προτείναμε και την επιβολή ενός φόρου «Τόμπιν», ή αλλιώς ενός φόρου επί των οικονομικών συναλλαγών, τον οποίο συνέστησε ο βραβευμένος με Νόμπελ οικονομολόγος, Τζέημς Τόμπιν, αρχικά ως φόρο για την καταπολέμηση της κερδοσκοπίας, αλλά ο οποίος σήμερα νοείται επίσης και ως σημαντική πηγή εσόδων.

Αυτό θα συνεπαγόταν νέα έσοδα για την Ευρωπαϊκή Ένωση, στους κόλπους της οποίας ετέθη το θέμα αυτό, προ ολίγων ημερών. Συζητήθηκε το ενδεχόμενο επιβολής επί των συναλλαγών μικρού φορολογικού συντελεστή, της τάξεως του 0.05%, ο οποίος θα απέφερε στην Ε.Ε. περίπου 200 δις ευρώ ετησίως. Τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξη, όχι μόνο την ευρωπαϊκή, ενώ θέτουμε σε εφαρμογή πιο αυστηρά προγράμματα σε εθνικό επίπεδο, αλλά θα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιηθούν, ώστε η Ευρώπη και ο πλανήτης, να κινηθούν προς την κατεύθυνση της πράσινης οικονομίας. Θα μπορούσαν, επίσης, οι πόροι αυτοί να αξιοποιηθούν για την στήριξη ή την αναζωογόνηση των οικονομιών, βοηθώντας τον αναπτυσσόμενο κόσμο να στραφεί στην πράσινη οικονομία, αλλά και για να στηριχθούν οι οικονομίες που προασπίζουν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα:
υγεία, παιδεία και ευημερία.

Επίσης, στην Ε.Ε. συζητούμε για τα πράσινα ομόλογα, ή τα Ευρωομόλογα, καθώς και για τη δημιουργία - ει δυνατόν - ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμ είου. Πρόκειται για νέους θεσμούς, για καινούργιες προτάσεις και ιδέες, που πιστεύουμε ότι θα αποβούν επωφελείς, ώστε να μπορούμε να παρέμβουμε στις αγορές και να καταστούμε πλέον αποτελεσματικοί στο εγχείρημα της δημιουργίας ενός πιο δίκαιου κόσμου.

Η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε σήμερα, επομένως, ορίζεται από το βαθμό στον οποίο εμείς, το κίνημά μας, μπορούμε να διαμορφώσουμε δυναμικά ένα διαφορετικό κόσμο. Ας επιλέξουμε να μας καθοδηγήσουν οι κοινές μας αξίες και αρχές. Ας επιλέξουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς και όχι το λαϊκισμό, το φονταμενταλισμό, τις πολιτικές της ξενοφοβίας. Ας μην επιλέξουμε ούτε τις αγορές, αφού επιδιώκουμε οι αγορές να υπηρετήσουν τον άνθρωπο, και όχι ο άνθρωπος την αγορά, κάνοντας με αυτό τον τρόπο την παγκοσμιοποίηση πιο ανθρώπινη.

Ας επιλέξουμε την μακροχρόνια βιωσιμότητα, αντί για το βραχυπρόθεσμο κέρδος. Ας ενδυναμώσουμε τους λαούς μας, ώστε να συμμετέχουν ενεργά στη διακυβέρνηση, αντί να αποδέχονται τα πάντα, ως παθητικοί δέκτες. Τώρα είναι η ευκαιρία, διότι υπάρχει ανά την υφήλιο συνείδηση των κοινών προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε, είτε αυτά αφορούν στο περιβάλλον, είτε στην απασχόληση ή στα ενεργειακά. Στην ημερήσια διάταξη όλων, βρίσκονται πανομοιότυπα θέματα, αν όχι ακριβώς τα ίδια. Μας χαρακτηρίζει, όμως, και μια αίσθηση ανεπαρκούς ενδυνάμωσης απέναντι στα
παγκόσμια προβλήματα, όμως, και σε αυτό, το κίνημά μας αποδεικνύεται σημαντικό, όντας παγκόσμιας εμβέλειας.

Αυτή είναι η προστιθέμενη αξία του κινήματός μας, η ζωτική προστιθέμενη αξία σε αυτή την ιστορική συγκυρία, ώστε η ημερήσια διάταξη τοπικής, περιφερειακής ή και εθνικής εμβέλειας, να γίνει παγκόσμια, με στόχο την εξεύρεση λύσεων, αλλά και έναν διαφορετικό κόσμο, με ανθρώπινο πρόσωπο. Αυτή είναι μια πρόκληση, στην οποία πιστεύω ότι μπορούμε να ανταποκριθούμε επάξια.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=339137&dt=22/06/2010#ixzz0rdzyiVbA

Ελπίδες Γ. Παπανδρέου στη Σοσιαλιστική Διεθνή

Ο πρωθυπουργός, κ. Γιώργος Παπανδρέου, θεωρεί ότι η Σοσιαλιστική Διεθνής μπορεί να παίξει «καταλυτικό ρόλο» στις διαπραγματεύσεις, οι οποίες διεξάγονται αυτές τις ημέρες στην Κοπεγχάγη. Ο κ. Παπανδρέου, κατά τη χθεσινή πρώτη ημέρα διαμονής του στη δανική πρωτεύουσα, συγκάλεσε τη Σοσιαλιστική Διεθνή της οποίας προεδρεύει, διότι, όπως είπε, «στους κόλπους μας έχουμε μέλη και από τις αναπτυσσόμενες και από τις φτωχότερες και από τις ανεπτυγμένες χώρες, που συμφωνούμε σε μια κοινή πορεία και γι’ αυτό ακριβώς μπορούμε να δημιουργήσουμε την απαραίτητη εμπιστοσύνη που λείπει αυτές τις μέρες». Ο κ. Παπανδρέου χαρακτήρισε την κλιματική αλλαγή το «μεγαλύτερο θέμα που έχει αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα ποτέ». Επίσης, ανέφερε ότι η Ελλάδα στηρίζει τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης και ο ίδιος έχει ως στόχο να θέσει τη χώρα στην πρωτοπορία της πράσινης ανάπτυξης, λέγοντας μάλιστα ότι «είμαστε εδώ αποφασισμένοι να κάνουμε το παν για να βοηθήσουμε σε μια μεγάλη ιστορική απόφαση για την ανθρωπότητα». Τόνισε ότι ήδη βρίσκεται σε επαφές με ηγέτες όπως ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, κ. Χοσέ Θαπατέρο, και προεδρεύων της Ε.Ε. το ερχόμενο εξάμηνο, ώστε να προωθήσουν μια κοινή συμφωνία.

Γιώργος Παπανδρέου «Χρειάζεται ουσιαστική αναδιανομή εισοδήματος»

• Συναντήσεις σήμερα με Παρβάνοφ και Θαπατέρο

• Η κρίση που βιώνει σήμερα η ανθρωπότητα δεν είναι μια απλή οικονομική κρίση είναι και κρίση οικολογική, ενεργειακή, ακόμα και δημοκρατικών θεσμών. Αυτό είναι το συμπέρασμα των εργασιών της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, όπως είπε ο πρωθυπουργός από τον Άγιο Δομίνικο.

Ο πρωθυπουργός θα συναντηθεί το μεσημέρι με τον πρόεδρο της Βουλγαρίας Γκεόργκι Παρβάνοφ και στη συνέχεια, θα έχει γεύμα εργασίας με τον Ισπανό ομόλογό του Χοσέ Θαπατέρο.

Ο κ. Παπανδρέου τόνισε ότι για τους λόγους αυτούς δεν αρκεί να περιμένουμε παθητικά να ξεπεραστεί η σημερινή κρίση και να επανέλθουν τα πράγματα στην προηγούμενη κατάσταση. Χρειάζεται, πρόσθεσε, να προωθηθούν τώρα τομές και μεγάλες αλλαγές για μια διαφορετική πορεία στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Η Σοσιαλιστική Διεθνής, τόνισε ο κ. Παπανδρέου, είναι πρωτοπόρα στην προώθηση αυτών των αλλαγών στην οικονομία και τους δημοκρατικούς θεσμούς, τόσο σε τοπικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.

Πρέπει να στηρίξουμε, πρόσθεσε, μια ουσιαστική αναδιανομή εισοδήματος στον πλανήτη και να προχωρήσουμε σε ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης και σε μια νέα σχέση μεταξύ ανθρωπότητας και περιβάλλοντος.

Σε όλα αυτά η Σοσιαλιστική Διεθνής βρίσκεται στην πρωτοπορία όπως κάνει σήμερα στη Λατινική Αμερική, θα κάνει αύριο στην Κοπεγχάγη και αργότερα στη Σύνοδο των G 20 παρεμβαίνοντας σε θέματα οικονομικής κρίσης.

Αναφερόμενος στην Ελλάδα, ο κ. Παπανδρέου τόνισε ότι παρά τα προβλήματά της σήμερα μπορεί να πρωτοπορήσει στην εμπέδωση των δημοκρατικών αντιλήψεων και των δημοκρατικών θεσμών προωθώντας τη δημοκρατική αντίληψη διακυβέρνησης, με βάση τις αξίες και τις παραδόσεις της για να βοηθηθεί η μέση οικογένεια και οι αδύναμοι πολίτες, αλλά και να εφαρμόσει ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης με βάση τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα.

Η έκθεση της Διεθνούς στην Κοπεγχάγη

Τον τίτλο "Από μια οικονομία υψηλού άνθρακα σε μια κοινωνία χαμηλού άνθρακα" θα έχει η έκθεση την οποία θα παρουσιάσει η Σοσιαλιστική Διεθνής στην Παγκόσμια Διάσκεψη για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή που θα γίνει τον επόμενο μήνα στην Κοπεγχάγη.

Η Σοσιαλιστική Διεθνής, που συνεδρίασε στον Άγιο Δομίνικο έλαβε σημαντικές αποφάσεις και αποφάσισε να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα των προοδευτικών δυνάμεων προς την Κοπεγχάγη και τη διεθνή κοινότητα. Το μήνυμα είναι "δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο, όλοι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να υπάρξει τώρα κάτι χειροπιαστό".

Το πόρισμα αυτό, όπως ανέφερε ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γιώργος Παπανδρέου σε συνομιλία του με τους δημοσιογράφους, ήταν ομόφωνο και περιέχει καινοτόμες ιδέες, που αφορούν την αλλαγή του παραγωγικού ιστού σε όλες τις χώρες, αλλά και συνολικά στον πλανήτη. Κάτι, που, όπως είπε, χρειάζεται να βρεθούν τα κεφάλαια για να χρηματοδοτηθεί.

Κατά τον κ. Παπανδρέου θα ήταν λάθος τόσο η αναμονή μιας ανάκαμψης της οικονομίας της χρηματαγοράς ώστε να φθάσουμε στο επίπεδο που ήμασταν πριν από την κρίση, όσο και στο αν θα κατευθυνθούν και πάλι οι επενδύσεις σε προϊόντα όπως οι φούσκες των τοξικών ομολόγων.

Σύμφωνα με τον κ. Παπανδρέου αλλά και τη Σοσιαλιστική Διεθνή, πολύ μεγάλο μέρος των επενδύσεων πρέπει να κατευθυνθούν προς τις φτωχότερες χώρες, προκειμένου να επενδυθούν σε ήπιες μορφές ενέργειας αντί στο πετρέλαιο και τον άνθρακα.

Κάτι τέτοιο, όπως εξήγησε ο κ. Παπανδρέου, θα δημιουργήσει και ένα νέο μοντέλο κοινωνικών σχέσεων, μια συμμετοχική κοινωνία. Και όπως τόνισε η πρόταση της Διεθνούς είναι μια συνολική πρόταση, καθώς, όπως είπε, δεν σημαίνει κάτι αν για παράδειγμα αρχίσουν και πάλι να ανεβαίνουν οι αγορές και ύστερα από ένα διάστημα να ξαναπέσουν.

Αναφορικά με τη σύνοδο της Κοπεγχάγης, ο κ. Παπανδρέου τόνισε ότι η Ελλάδα θα έχει διπλή παρουσία, καθώς ο ίδιος θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας αλλά θα εκπροσωπήσει ταυτόχρονα και τη Σοσιαλιστική Διεθνή ως πρόεδρός της.

Όταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους, τί περιμένει από την Κοπεγχάγη, ο κ. Παπανδρέου ανέφερε ότι περιμένει μια πολιτική δέσμευση, η οποία καλώς να έρθει, όπως είπε, αλλά πρέπει σύντομα, πρόσθεσε, να υπάρξει και νομική δέσμευση.

Αυτά τα θέματα θα τα συζητήσει σε συνάντηση που θα έχει με τον Ισπανό πρωθυπουργό Θαπατέρο, ο οποίος επισκέπτεται, σήμερα, την Αθήνα.

Η δυσκολία ώστε να μην υπάρξει νομική δέσμευση στην Κοπεγχάγη οφείλεται κατά ένα σημαντικό μέρος σε εσωτερικές αδυναμίες του Ομπάμα, καθώς το Κογκρέσο δεν έχει πάρει ακόμα τη σχετική απόφαση. Και ο ίδιος δεν θέλει να κινηθεί όπως είχε κινηθεί ο πρόεδρος Κλίντον στο Κιότο. Σ

την παρούσα φάση, στην Κοπεγχάγη, ο κ. Παπανδρέου βλέπει ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν αυτοδεσμεύσεις πολλών χωρών και ίσως ένας μηχανισμός παρακολούθησης. Δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να υπάρξει αυτοδέσμευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά είναι γνωστό η Ευρώπη προτιμά να φθάσει σε αυτό όταν θα είναι διατεθειμένοι να δεσμευτούν και οι υπόλοιποι.

Ο κ. Παπανδρέου ρωτήθηκε και για την Ελλάδα και είπε ότι η χώρα μας μπορεί να είναι πίσω σε πολλά πράγματα, αλλά ταυτόχρονα έχει και πολλά περιθώρια και μπορεί να μπει στην πρωτοπορία της Πράσινης Ανάπτυξης, στην οποία θα χρησιμοποιηθεί νέα τεχνολογία.

Ο ίδιος πιστεύει ότι οι χώρες οι οποίες θα είναι πρωτοπόρες σε αυτή την τεχνολογία θα είναι μπροστά και στον τομέα της οικονομίας.

• enet.gr, 07:12 Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009

Κουβέλης: «Έξοδος από την κρίση με πράσινη ανάπτυξη»

• Ομιλία του υφυπουργού Εξωτερικών στη συνεδρίαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στη Δομηνικανική Δημοκρατία.

Η ανάδειξη της κλιματικής αλλαγής σε πρώτο θέμα στη σύνοδο του προεδρείου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς έχει μεγάλη σημασία, τόνισε ο υφυπουργός Εξωτερικών Σπύρος Κουβέλης, παρεμβαίνοντας στη διάρκεια των εργασιών του συμβουλίου. Υπάρχουν, τόνισε, δύο σημαντικοί συμβολισμοί: ο πρώτος είναι ότι συζητείται το θέμα αυτό μόλις δύο εβδομάδες πριν από τη διεθνή διάσκεψη της Κοπεγχάγης και δεύτερο, ότι η σύνοδος του συμβουλίου γίνεται στο μηχανοστάσιο του παγκόσμιου κλίματος, όπως χαρακτήρισε την περιοχή της Καραϊβικής και του Κόλπου του Μεξικού από όπου εκπορεύεται το ρεύμα αέρος, γνωστό ως Γκάλφ στριμ.

Ο κ. Κουβέλης τόνισε ότι είναι απαραίτητο να τηρηθεί το όριο του 2% σε ό,τι αφορά στην αύξηση της θερμοκρασίας, ενώ αναφέρθηκε και στην αυξανόμενη θερμοκρασία των ωκεανών, κάτι που χαρακτήρισε ως μη αναστρέψιμη ζημιά.

Αυτές οι αλλαγές, τόνισε ο κ. Κουβέλης, οδηγούν σε ένα μεγάλο ρεύμα κλιματικών προσφύγων, ο αριθμός των οποίων μαζί με τους κάθε άλλου είδους πρόσφυγες ξεπερνά τα εκατοντάδες εκατομμύρια.

«Η Σοσιαλιστική Διεθνής» όπως ανέφερε ο υφυπουργός Εξωτερικών «είναι η μόνη που μπορεί να διαμορφώσει μια πρόταση για έξοδο από αυτή την κρίση, προτείνοντας ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης, αυτό της Πράσινης Ανάπτυξης, και αναφέρθηκε στο παράδειγμα της Ελλάδας όπου το ΠΑΣΟΚ το ανέδειξε ως πρώτο θέμα κερδίζοντας τις εκλογές και αυτό το θέμα πρέπει να τεθεί στην ατζέντα και στα κυβερνητικά προγράμματα όλων των σοσιαλιστικών και προοδευτικών δυνάμεων».

Αναφερόμενος ειδικότερα στο θέμα της κλιματικής αλλαγής τόνισε ότι «η διαφορά είναι πως οι συντηρητικές κυβερνήσεις συζητούν ποιος θα πληρώσει το κόστος περιορισμού της κλιματικής αλλαγής, ενώ οι σοσιαλιστές υποστηρίζουν ότι πάνω από όλα πρέπει να υπάρχει πολιτική δέσμευση και όραμα στο οποίο θα επιμείνουν, ώστε να περιοριστεί η κλιματική αλλαγή. Και αυτό, όπως είπε, θα γίνει με την ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού, με τη σωστή διαχείριση των φυσικών πόρων και τη μεταφορά τεχνολογίας και τεχνογνωσίας στις αναπτυσσόμενες χώρε».

Αναφορικά με τη διάσκεψη της Κοπεγχάγης, ο κ. Κουβέλης τόνισε ότι «εκεί δεν παίζεται μόνο η κλιματική αλλαγή, αλλά και η εμπιστοσύνη που πρέπει να έχουν οι άνθρωποι στους ηγέτες τους. Είπε, επίσης, ότι δεν αναμένεται ότι θα υπάρξει μια νομικά δεσμευτική συμφωνία στην Κοπεγχάγη, αλλά μια απλή πολιτική συμφωνία. Έκλεισε όμως αισιόδοξα την παρέμβασή του», τονίζοντας ότι εκεί που οι άλλοι θα δουν αποτυχία, εμείς πρέπει να δούμε μια ευκαιρία για να αναλάβουμε νέες πρωτοβουλίες.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

Παπανδρέου: «Μοιραζόμαστε τις αρνητικές συνέπειες της κρίσης»

• Ομιλία Γ. Παπανδρέου στη συνεδρίαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στη Δομινικανή Δημοκρατία.

«Οι προοδευτικές και σοσιαλιστικές δυνάμεις έχουν μεγάλη ευθύνη να προχωρήσουν μπροστά και να είναι φορείς αλλαγής σήμερα που το σύστημα απέτυχε», τόνισε ο πρωθυπουργός, πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γιώργος Παπανδρέου, μιλώντας στην πρωινή συνεδρίαση του Συμβουλίου της Διεθνούς που διεξάγεται στον Άγιο Δομίνικο.

«Η οικονομική κρίση, η κρίση περιβάλλοντος και η κρίση ενέργειας για να αντιμετωπισθούν χρειάζεται εμβάθυνση της δημοκρατίας και ενίσχυση της κοινωνικής δικαιοσύνης, την πράσινη αλλαγή και ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης», τόνισε επίσης ο κ. Παπανδρέου, που αναφέρθηκε, στις διαφορές μεταξύ προοδευτικών και συντηρητικών δυνάμεων, τονίζοντας ότι για τους προοδευτικούς βασική αρχή και πιστεύω είναι πρώτα ο άνθρωπος.

Επίσης, τόνισε ότι βασική αξία είναι να γίνουν οι προοδευτικές δυνάμεις οι φορείς της αλλαγής στην παγκόσμια κοινωνία, στην οποία το βασικό χαρακτηριστικό είναι η κοινωνική δικαιοσύνη.

Αναφερόμενος στην παγκόσμια οικονομική κρίση και στις άλλες παραμέτρους της, ο πρωθυπουργός τόνισε πως «αν δεν ανακοπεί και αντίθετα συνεχιστεί η κρίση θα χειροτερέψουν οι περισσότεροι δείκτες». Τόνισε, επίσης, ότι «υπάρχει παγκόσμια αλληλεξάρτηση και όλοι μαζί μοιραζόμαστε τις αρνητικές συνέπειες της κρίσης. Γι' αυτό», πρόσθεσε, «χρειάζεται άμεση δράση για να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο συνέργειας των πολιτικών των προοδευτικών δυνάμεων σε σχέση με την κλιματική αλλαγή». Και αναφερόμενος στη σύνοδο της Κοπεγχάγης τόνισε ότι καλό είναι να μπορέσει να γίνει συνεννόηση σε συγκεκριμένα θέματα και να μη μείνουμε σε γενικές αρχές.

Αναγνώρισε, βέβαια, ότι υπάρχουν διαφορές προτεραιοτήτων και ενδιαφερόντων μεταξύ των χωρών, κάτι το οποίο θεώρησε θεμιτό. Ενώ, αναφέρθηκε και στο τεχνολογικό χάσμα Βορά - Νότου, υπογραμμίζοντας ότι όλα αυτά τα προβλήματα δεν μπορούν να αποτελέσουν υπεκφυγές για να αποφευχθεί η κοινή δράση. Αντίθετα, πρόσθεσε, πρέπει να υπάρξει σοβαρή συζήτηση και να ληφθούν δραστικά μέτρα (π.χ. φόρος του διοξειδίου του άνθρακα, πράσινος φόρος κ.λπ).

«Μεταξύ των πρώτων προτεραιοτήτων που πρέπει να τεθούν από τους προοδευτικούς και τους σοσιαλιστές, όπως τόνισε ο κ. Παπανδρέου, «για να αντιμετωπισθούν πολλά από τα προβλήματα είναι η πράσινη ανάπτυξη, μέσω της οποίας μπορούν να γίνουν νέες επενδύσεις, να αναπτυχθούν η γεωργία και ο τουρισμός και μέσω αυτών να βρεθούν τρόποι αντιμετώπισης της ανεργίας».

Ο κ. Παπανδρέου αναφέρθηκε και στην καλή δουλειά που έχει κάνει η αρμόδια επιτροπή της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για την κλιματική αλλαγή, επικεφαλής της οποίας είναι οι Ρικάρντο Λάγκος και Γκόραν Πέρσον, μια δουλειά, όπως είπε, που δείχνει το δρόμο για να φθάσουμε «από την οικονομία των υψηλών ρύπων, σε μια κοινωνία χαμηλών ρύπων».

Η οικονομική κρίση, η διατροφική κρίση, η ενεργειακή και περιβαλλοντική κρίση συνιστούν μεγάλες απειλές για τον πλανήτη, υπογράμμισε ο πρωθυπουργός και τόνισε ότι μπορούν να δημιουργήσουν νέες εντάσεις και συγκρούσεις σε μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα. Αναφέρθηκε, επίσης, στις πολύ σημαντικές επιπτώσεις αυτών των κρίσεων στις υπό ανάπτυξη χώρες, οι οποίες χτυπήθηκαν και από πανδημίες και επιβαρύνουν περισσότερο μια ήδη υπάρχουσα κρίση.

Αναφέρθηκε στα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Εργασίας τονίζοντας ότι σύμφωνα με αυτά, το 2009 ο αριθμός των ανέργων παγκοσμίως θα αυξηθεί κατά 18 έως 30 εκατομμύρια σε σχέση με το 2007. Και σύμφωνα με ένα σενάριο, 200 εκατομμύρια άνθρωποι από τις αναπτυσσόμενες χώρες είναι πιθανό να βρεθούν κάτω από το όριο της φτώχειας και το μεγαλύτερο μέρος τους θα είναι γυναίκες και νέοι.

Για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων ο κ. Παπανδρέου τόνισε ότι «οι μεγάλοι παγκόσμιοι παίκτες», όπως χαρακτήρισε τις μεγάλες χώρες που επηρεάζουν περισσότερο τις αποφάσεις, θα πρέπει να προχωρήσουν σε παροχή οικονομικής και αναπτυξιακής βοήθειας προς τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Ο κ. Παπανδρέου τόνισε, επίσης, ότι οι προοδευτικές δυνάμεις είναι απόλυτα δεσμευμένες να μην ανεχθούν την ανεργία, καθώς η εργασία είναι για τις δυνάμεις αυτές υψηλή προτεραιότητα.

Επίσης, τόνισε, ότι δεν πρέπει να λησμονείται ότι σε πολλές περιπτώσεις η οικονομική κρίση έχει χρησιμοποιηθεί από συντηρητικές δυνάμεις για να απομειώσουν την κοινωνική δικαιοσύνη, την κοινωνική ασφάλεια, το κράτος πρόνοιας και άλλα κοινωνικά δικαιώματα, τα οποία το εργατικό κίνημα κατέκτησε με πολλούς και μακρόχρονους αγώνες.

Αναφέρθηκε, επίσης, στο θέμα της μείωσης των εξοπλισμών εκφράζοντας την ελπίδα ότι τον Μάιο στη συνάντηση της Νέας Υόρκης οι συζητήσεις θα πάνε καλά και η Σοσιαλιστική Διεθνής θα βοηθήσει όσο μπορεί στο μέτωπο αυτό. Αναφέρθηκε, επίσης, στην εκλογή του Μπαρόκ Όμπυα, η οποία, όπως είπε, ενδυνάμωσε τις προοπτικές για μία εποικοδομητική παγκόσμια συνεργασία. Υπήρξαν κάποια θετικά βήματα, ανέφερε, αλλά, όπως πρόσθεσε, μένουν να γίνουν πολλά ακόμα.

Αναφορά έκανε, επίσης, ο κ. Παπανδρέου στην ανάγκη εμβάθυνσης της δημοκρατίας, προσθέτοντας ότι η Διεθνής πρέπει να δείξει την αλληλεγγύη της σε όσους ζουν σε χώρες που έχουν αυταρχικά καθεστώτα, υπογραμμίζοντας ότι δημοκρατία δεν σημαίνει μόνο εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

Άγιος Δομίνικος. Συνεδρίαση Συμβουλίου Σοσιαλιστικής Διεθνούς με ομιλία του Γ. Παπανδρέου

• Με ομιλία του πρωθυπουργού, προέδρου του ΠΑΣΟΚ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γιώργου Παπανδρέου, αρχίζει στον Άγιο Δομίνικο της Δομινικανής Δημοκρατίας (10 το πρωί τοπική ώρα, 4 το απόγευμα ώρα Ελλάδας) η συνεδρίαση του Συμβουλίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Ο κ. Παπανδρέου αναμένεται να αναφερθεί στην ομιλία του σε τέσσερες άξονες, τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη, το περιβάλλον και την οικονομική κρίση.

Ειδικότερα, ο πρωθυπουργός αναμένεται να αναφερθεί στην ενίσχυση και την εμπέδωση της δημοκρατίας, ενίσχυση εκεί που βρίσκεται σε καλά επίπεδα και εμπέδωση όπου χρειάζεται να δημιουργηθούν και να αποδώσουν δημοκρατικοί θεσμοί.

Θα αναφερθεί επίσης στην οικονομική κρίση και τις διευρυνόμενες ανισότητες, κρίση την οποία αναμένεται να συνδέσει και με την κοινωνική κρίση σε πολλές περιοχές του πλανήτη και η οποία επηρεάζει την ποιότητα της δημοκρατίας.

Αναφορικά με το περιβάλλον θα τονίσει ότι πρόκειται για ένα ζήτημα που "καίει" όλο και περισσότερο, απασχολεί και προβληματίζει την ανθρωπότητα, ενώ οι επερχόμενες κλιματικές αλλαγές απειλούν με σοβαρές συνέπειες τον πλανήτη.

Το θέμα του περιβάλλοντος και της κλιματικής αλλαγής θα είναι εκείνο που θα απασχολήσει περισσότερο το Συμβούλιο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στη χώρα της Καραϊβικής, καθώς θα συζητηθεί το τελικό κείμενο της απόφασης, το οποίο θα παρουσιάσει ο κ. Παπανδρέου στη διεθνή διάσκεψη της Κοπεγχάγης.

Μεταξύ των σοσιαλιστών υπάρχει απογοήτευση καθώς όπως διαφαίνεται στη διάσκεψη αυτή, δεν πρέπει να αναμένεται η λήψη σημαντικών αποφάσεων, κυρίως λόγω του οικονομικού κόστους που συνεπάγεται για τις αναπτυγμένες χώρες η λήψη αποφασιστικών μέτρων προστασίας του περιβάλλοντος.

Αντίθετα οι σοσιαλιστές προτίθενται να παρουσιάσουν ένα κείμενο που είναι πολύ κοντά στις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί για τη διάσκεψη της Κοπεγχάγης και οι οποίες δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ. Κι αυτό, όπως αναφέρει η ελληνική αντιπροσωπεία, διότι στο πλαίσιο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς έγινε δυνατό να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ αναπτυγμένων και υπό ανάπτυξη χωρών.

Από τη συνάντηση των σοσιαλιστών στην πρωτεύουσα της Δομινικανής Δημοκρατίας θα επιχειρηθεί να σταλεί το μήνυμα ότι δεν ξεχνιούνται τα προβλήματα της οικονομικής κρίσης, οι ανισότητες και το περιβάλλον, που τροφοδοτούν την κρίση φτώχιας σε πολλές περιοχές και δεν βοηθούν στην εμπέδωση της δημοκρατίας.

• ΤΟ ΒΗΜΑ, Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2009 [ 09:07 ]