Ανεδαφικές... παραινέσεις!

Η νέα κυβέρνηση μπαίνει ήδη σε μια φάση «πιέσεων» και «δοκιμασιών». Ηρθαν μάλιστα γρήγορα πριν καν περάσουν 20 ημέρες από την ανάληψη των καθηκόντων της και, απ ό,τι φαίνεται, θα κυριαρχήσουν το επόμενο διάστημα. Δεν αναφερόμαστε στις «πιέσεις» που η ίδια η ένταση των προβλημάτων φέρνει στην επιφάνεια. Αυτά ήσαν αναμενόμενα και η αντιμετώπισή τους είναι υποχρεωτική. Ούτε στην αντιπολίτευση αναφερόμαστε. Γιατί η μεν ΝΔ είναι ανέτοιμη ακόμα για αξιόπιστη αντιπολίτευση, η δε Αριστερά είναι πολιτικά «περιχαρακωμένη» σε ιδεολογικές προσεγγίσεις εκτός συγκυρίας, «έξω από το γήπεδο που δίνεται το ματς». Μπορεί να προκαλεί -όχι άνευ βέβαια σημασίας- συνδικαλιστικές εντάσεις, που όμως προς το παρόν δεν εγγράφονται στο πεδίο μιας πολιτικής ή κοινωνικής διακινδύνευσης για τη νέα κυβέρνηση.

Οι «πιέσεις» που δέχεται αυτή τη, στιγμή η κυβέρνηση είναι κυρίως -ας επιτραπεί αυτός ο γενικός ορισμός- «θεσμικού» χαρακτήρα. Συμπυκνώνονται σε μια διατύπωση του τύπου «πολύ ωραία, κέρδισε το ΠΑΣΟΚ, έκανε και τα επικοινωνιακά του κολπάκια, αλλά τώρα είναι κυβέρνηση και πρέπει να σοβαρευτεί. Δηλαδή, να αποδεσμευτεί από τις... ανεδαφικές προεκλογικές του δεσμεύσεις και τις διάφορες οργανωτικές... σαχλαμάρες που έκανε και επιτέλους να κυβερνήσει!»

Στην πραγματικότητα, του υποδεικνύουν να ακολουθήσει στην οικονομία περίπου το «υπεύθυνο υπόδειγμα» της ΝΔ, το οποίο οι πολίτες αποδοκίμασαν στις εκλογές. Αλλά, εάν εγκαταλείψει το ΠΑΣΟΚ τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, «χάθηκε». Οι ίδιοι «θεσμικοί φορείς», αύριο, θα το εγκαλούν γιατί δεν εφάρμοσε τις προεκλογικές του δεσμεύσεις... Το πεδίο της σύγκρουσης αυτή τη στιγμή συγκροτείται γύρω από το ερώτημα «με ποιον τρόπο θα βγούμε από την κρίση;»

Η κυβέρνηση «ποντάρει» σ' έναν «παραγωγικό κεϊνσιανίσμό» με προτεραιότητα στην αντιμετώπιση της ύφεσης και στη στήριξη των αδύναμων κοινωνικά στρωμάτων, χωρίς να παραβλέπει την ανάγκη παράλληλης αντιμετώπισης των ελλειμμάτων, του χρέους και της σπατάλης.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη λύση. Αφού υποχώρησε η κρίση, με δημόσιες παροχές στο καταρρέον σύστημα, τη δημοσιονομική κρίση να την αντιμετωπίσουμε μέσα από μια «μονομερή λύση» αύξησης φτώχειας, ανεργίας και όξυνση των ανισοτήτων. Αυτό είναι το διακύβευμα. Οσοι καλούν το ΠΑΣΟΚ να «σοβαρευτεί» και να μην μείνει «όμηρος» των προεκλογικών δεσμεύσεων, το προτρέπουν να επιλέξει τη δεύτερη λύση. Η πίεση και από το «εσωτερικό» και από τις Βρυξέλλες θα ναι μεγάλη. Το αντιλαμβάνεται, άραγε, ένα κομμάτι της Αριστεράς; Στην πολιτική τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ούτε βέβαια οι «δεσμεύσεις». Ολα είναι προϊόν πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών συμπαρατάξεων και δυναμικών...

• Παναγιώτης Δ. Παναγιώτου, ΕΘΝΟΣ, 21/10/2009