- Σήμερα, η χώρα μας διαθέτει δύο ισχυρά χαρτιά, τον αχαλίνωτο εθνικισμό Γκρούεφσκι και την ελληνική στροφή σε ήπιες θέσεις
Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Από την επομένη της Ολυμπιάδας του 2004 η Ελλάδα έχει πτωχεύσει. Εκανε μια πανάκριβη επένδυση, με αναρίθμητες δυνατότητες υλικής και άυλης κερδοφορίας, η οποία δεν αξίζει σήμερα ούτε το μπετόν των κτιρίων που τη φιλοξένησαν. Μια χώρα που πετάει από μόνη της στα σκουπίδια ένα ιστορικό, πολιτιστικό και εντέλει εμπορικό κεφάλαιο όπως ο Ολυμπισμός, μπορεί εύκολα να χάσει ένα κομμάτι της ιστορικής, πολιτιστικής και τελικώς εμπορικής ταυτότητάς της. Πολλώ δε μάλλον που το κομμάτι αυτό διεκδικείται από ένα ολόκληρο έθνος ως προϋπόθεση της επιβίωσής του. Σε βαθμό που ο δημοφιλής πρωθυπουργός της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, Νίκολα Γκρούεφσκι, έχει γεμίσει το γραφείο του με προτομές όποιας ιστορικής προσωπικότητας έτυχε να γεννήσει η Μακεδονική γη, εκτός του Γιώργου Κούδα.
Από πολλές απόψεις, το Μακεδονικό αποτελεί μία ασύμμετρη διένεξη. Ο χρόνος που κυλάει λειτουργεί σε βάρος της Ελλάδας, η οποία αδυνατεί να ονοματοδοτήσει από μόνη της μία τρίτη χώρα, ενώ έχει σχεδόν αποδεχθεί πως στην διεθνή διπλωματική πρακτική δεν νοείται διαπραγμάτευση για την ταυτότητα ενός λαού. Στο Βουκουρέστι, η Αθήνα έκανε σαφές πώς δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει το ισχυρότερο χαρτί της, δηλαδή το γεγονός ότι κρατάει στα χέρια της το εισιτήριο των Σκοπίων στους ευρωατλαντικούς θεσμούς. Ομως, το «βέτο» δεν αποτελεί πανάκεια. Εάν δεν αναληφθούν πρωτοβουλίες, είναι ζήτημα χρόνου να ξαναβρεθούμε δίχως συμμαχίες, εγκλωβισμένοι σε μια διαδικασία κλιμακούμενης διεθνοποίησης ενός προβλήματος, η καλύτερη δυνατή λύση του οποίου δεν συνιστά επί της ουσίας δικαίωση των εθνικών θέσεών... ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
- Του Φιλιου Σταγκου, Η Καθημερινή, 18/10/2009
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου