Σοβαρή και νοικοκυρεμένη διαχείριση

Το λέω και θα το ξαναλέω: ο χρόνος και μόνο θα δείξει πόσο πραγματικά μετράει η κυβέρνηση που διαφεντεύει εδώ και μερικές μέρες τις τύχες μας. Κι ένας επιπλέον λόγος είναι ότι έχει ξεκινήσει πολύ δυναμικά. Σίγουρα είναι όλοι και όλοι έτσι το αντιμετωπίζουν. Αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι σπάνιες οι φορές που σκέφτεσαι ότι παραείναι καλά τα όσα συμβαίνουν για να διαρκέσουν για πολύ.

Δεν ξέρω αν το 2004 είχε μελετήσει σοβαρά ο Καραμανλής τη σπατάλη στον δημόσιο τομέα και είχε καταλήξει στα περίφημα 10 δισεκατομμύρια ευρώ μέσα από αξιόπιστους υπολογισμούς, αλλά το βέβαιο είναι πως όποιος αποφασίσει ν ασχοληθεί πραγματικά με το θέμα θα καταλήξει σε σοβαρά νούμερα.

Δεν ξέρω και ούτε και θα επιχειρήσω να υπολογίσω σε πόσα ακριβώς, αλλά είναι σίγουρο ότι είναι πολλά. Φαίνεται από τις πρώτες κινήσεις που έχουν γίνει. Από τις επιτροπές των κολλητών προχθές, από τα αυτοκίνητα του Δημοσίου χθες, από τα κινητά αύριο και ποιος ξέρει τι άλλο μεθαύριο. Δεν χωράει αμφιβολία πως όρεξη να υπάρχει και θα βγουν πολλά για κόψιμο. Και μάλιστα πριν ο έλεγχος φτάσει στις προμήθειες όπου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εκεί θα βρει τα πολλά.

Δεν με ξαφνιάζουν, φυσικά, οι διαπιστώσεις αυτής της σπατάλης, που δεν αμφιβάλλω ότι πρέπει να είναι και διαχρονική. Οπως δεν θα με ξαφνιάσουν και τα νούμερα που θα προκύψουν, αν αποφασιστεί να γίνει ένας σοβαρός έλεγχος στις διάφορες δαπάνες των υπουργών, που αρχίζουν από ανακαινίσεις και επιπλώσεις γραφείων και φτάνουν σε προσωπικές σπατάλες, πολυέξοδα ταξίδια, πολυμελείς συνοδείες και άλλα τέτοια τα οποία πληρώνει ο φορολογούμενος επειδή κάποιοι επιμένουν να βγάζουν τα απωθημένα τους σε βάρος του.

Πάντα πίστευα ότι το βασικό πρόβλημα της χώρας μας ήταν η σοβαρή και νοικοκυρεμένη διαχείριση των δημόσιων εσόδων και εξόδων. Δεν πασχίζουμε όσο πρέπει να συμμαζέψουμε τα έσοδα και δεν φροντίζουμε ν αποφεύγουμε τα περιττά έξοδα. Κι αυτό σ' όλα τα πάρε-δώσε του δημόσιου τομέα που όλοι -και πολλοί περισσότερο οι κυβερνώντες- τον βλέπουμε σαν κάτι ξεχωριστό από εμάς, ενώ τελικά είμαστε εμείς, γιατί εμείς πληρώνουμε τα σπασμένα.

• Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 14/10/2009